Δεν θα μπορούσα να το αρνηθώ.Μεγάλωσα με μίσος κατά των Τούρκων , με μια απέραντη απέχθεια για αυτούς που κατέκτησαν με τη βία την πατρίδα μου ,γι’αυτους οι οποίοι έδιωξαν 200,000 συμπατριώτες μου από τα σπίτια τους και που σκότωσαν χιλιάδες άλλους.
Ηταν εξάλλου οι αιώνιοι εχθροί των Ελλήνων.
Η τυχαία γνωριμία μου με μια Τουρκοκύπρια με έβαλε το τελευταιο καιρό σε σκέψεις πολλές. Συνειδητοποίησα ότι πέραν από πολιτικές ,πέραν από το άγριο παρελθόν που εξακολουθεί να μας στοιχειώνει είμαστε πάνω από ολα άνθρωποι. Άνθρωποι οι οποίοι πρέπει για χάρη των μελλοντικών γενεών να βρούν μια χρυσή τομή για να ζήσουν μακριά από τα όπλα,τα τάνκς και το αιμα. Συνειδητοποίησα ότι μετά από αρκετά χρόνια σε πανεπιστημια και μετά από πολλές ώρες διαβάσματος ιστορίας και πολιτικής ,δεν αισθάνομαι πλέον μίσος προς τους ανθρώπους. Συνειδητοποίησα ότι με την εξάσκηση του μυαλού μπορούμε να αλλάξουμε τρόπο σκέψης.Προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο. Να γίνουμε πιο ελεύθεροι και να αισθανθούμε ανθρωπιά. Όταν γνώρισα την Τουρκοκύπρια , μιλήσαμε για λίγο σε ένα αμήχανο κλίμα. Με έκανε να σκεφτώ:Γιατι δεν θα μπορούσα ποτέ να ζήσω με αυτούς τους ανθρώπους;
Δεν θέλω να παρεξηγηθώ. Δεν επιθυμώ ούτε να θυσιάσω την ελληνική μου ταυτότητα ,ούτε και να παραδοθούμε ανευ όρων στους Τούρκους.Με άλλα λόγια θα απέρριπτα κάθε επικινδυνο για εμας συμβιβασμό. Θα μπορούσαμε όμως να παλέψουμε ενάντια στο μίσος.Να πάψουμε να τρέφουμε ψευτικες αυταπάτες και να βάλουμε καλα στο μυαλό μας ότι τα πραγματα δεν θα γίνουν ποτέ όπως παλιά.Να κοιτάξουμε πώς θα δημιουργήσουμε ένα ασφαλές μέλλον για τα παιδιά μας.
Όταν ρώτησα μια φίλη από τη Συρία τι αισθάνεται για τους Ισραηλινούς μου απάντησε: «Τους μισώ.Κι αν δώ τώρα κάποιον Ισραηλινό στο δρόμο θα ευχόμουν να πεθάνει.Τους μισώ.Δεν έχουν δικαίωμα να υπάρχουν αυτοι οι άνθρωποι».
Αισθάνθηκα μια ανακούφιση. Γιατί όπως ειπε κι ο Martin Luther King: «Let no man pull you low enough to hate him”.
