Η Ντόρα Μπακογιάννη με μια αξιοπρεπή δήλωση παραδέχθηκε την ήττα της.Το πάλεψε μέχρι τέλους.Ίσως για πρώτη φορά στην ιστορία το "επώνυμο" έκανε κακό κι όχι καλό. Ο Χατζηνικολάου την είχε ρωτήσει δύο φορές " Εάν δεν ήταν πατέρας σας ο Μητσοτάκης, θα ήταν ευκολότερη η νίκη για εσάς;". Ποτέ όμως δεν αποκήρυξε την οικογένεια της και μπράβο της.
Η Ντόρα είναι ίσως το "θύμα" μιας μεγάλης αλλαγής.Τέλος στην οικογενειοκρατία.Τέλος!Έστω κι αν πρόκειται για τη δημοφιλέστερη Ελληνίδα πολιτικό.
"Ελλάς,Ελλάς, Αντώνης Σαμαράς" ήταν ένα απο τα συνθήματα που ακούστηκαν και ξεχώρισα.
Ας ελπίσουμε ότι ο Αντώνης θα φανεί αντάξιος των προσδοκιών του Ελληνισμού!Και είμαι σίγουρη ότι δεν θα ξεχάσει τους Έλληνες της Κύπρου!
29 Νοεμβρίου 2009
24 Νοεμβρίου 2009
Όταν οι αποικιοκράτες μιλούν για την Κύπρο και τη συγκρίνουν με το Αφγανιστάν , ο βρετανικός "πολιτισμός" δίνει ρέστα!
Διάβασα αυτο το εμετικό άρθρο στο BBC.Τελικά αυτός ο λαός δεν έχει ίχνος ντροπής πάνω του!
Can Cyprus overcome its bloody history?
By Chris Summers
BBC News
More British soldiers were killed during the "Cyprus emergency" in the 1950s than have died in Iraq or Afghanistan. So why has it been forgotten and what hope is there of reuniting the island?
On Remembrance Sunday, about 500 relatives and veterans watched as a new memorial was unveiled in Kyrenia, in Turkish-occupied northern Cyprus, to recognise the 371 British servicemen who lost their lives on the island between 1956 and 1959.
The unveiling, and the laying of a wreath by the British High Commissioner, Peter Millett, sparked a diplomatic row, with President Demetris Christofias raising the matter when he met UK Prime Minister Gordon Brown a few days later.
One of the names on the memorial is Corporal Mervyn Whurr, 22, killed by a bomb on Kyrenia's Six Mile Beach in September 1956.
His sister, Barbara Hocking, from Millbrook in Cornwall, said: "My mum had a telegram saying he'd been injured, then she got another one saying he had an arm and a leg amputated. A few days later another telegram came saying he'd died."
Unlike those of troops killed in Afghanistan, his body, like those of most of the Cyprus casualties, was not flown home and lies in a cemetery at Wayne's Keep on the island.
Mrs Hocking was at the unveiling of the memorial, where she was joined by Margaret Moncur, whose brother 19-year-old Matt Neely, from Glasgow, was killed in 1956 by a bomb while doing his National Service.
Mrs Moncur said: "He loved his football, he was full of fun, playing jokes and was very popular with his mates.
"For some reason Cyprus has become a forgotten war."
The Cyprus High Commissioner to London, Alexandros Zenon, said the failure to consult the Cyprus government about the memorial was perceived as an "insult".
He said: "In principle we are not against a country honouring its soldiers who fell in service.
"The problem is that the memorial was built and unveiled in the occupied part of Cyprus. It could have been erected in the British sovereign base area.
"We also feel it's politically premature. I understand they want to honour them, but for Greek Cypriots the anti-colonial struggle is still a very sensitive issue."
In the late 1950s the British Empire was trying to cling on to the island, which remained a strategic location, especially around the time of the Suez crisis.
Greek Cypriot fighters belonging to an organisation called Eoka planted bombs and attacked British servicemen on and off duty.
Several civilians were also killed, including Catherine Cutliffe and her daughter Margaret who were shot while buying a wedding dress in Famagusta, although Eoka denied responsibility for that attack.
Eventually in 1960 Cyprus was granted independence, but tensions between the Greek Cypriot majority and the Turkish Cypriot minority grew during the next decade.
In July 1974 a Greek nationalist group, Eoka-B, led by Nikos Sampson, carried out a coup backed by the military junta in power in Athens.
Sampson promised to unite Cyprus with Greece in so-called "enosis".
Turkey sent its army to the northern part of the island, ostensibly to protect Turkish Cypriots.
The idea of enosis evaporated and the moderate Archbishop Makarios returned to power.
But the Turkish Army has remained ever since and the island is still separated, with a UN buffer zone running right through the heart of Nicosia, the world's last remaining divided city.
In 2004 the United Nations came up with the Annan Plan - named after the then UN Secretary General Kofi Annan - which suggested a bi-zonal federated state.
But, although it was accepted by the Turkish Cypriots in a referendum, another poll in the south rejected it.
Cyprus was then admitted into the EU, which many Turkish Cypriots opposed believing it removed an incentive for the Greek Cypriot side to reach a solution.
But fresh momentum was injected with the election of Mr Christofias and Mehmet Ali Talat, president of the self-declared Turkish Republic of Northern Cyprus (TRNC).
Both are leftists elected on a platform of reconciliation.
Negotiations are ongoing, but one of the major stumbling blocks is the question of how to deal with Greek Cypriots who claim land and property in the north.
Some of this has been sold to some of the 6,000 British expats in northern Cyprus.
In what could prove to be a test case, a court in Cyprus ruled against a couple, David and Linda Orams, who bought land originally belonging to a Greek Cypriot, Meletis Apostolides.
There are fears that if no deal is reached before elections in the TRNC in April what Mr Brown referred to as a "unique opportunity" could be lost.
Mr Zenon said: "The likely opponent of Mr Talat is a hardliner and if he is elected, things will not be made easier. But we will not create artificial deadlines which, as with the Annan Plan, have proved disastrous."
Mr Talat himself, in an interview with the BBC, admitted: "If somebody who is not in favour of a bi-zonal solution is elected then the negotiations will not continue easily."
He said of the negotiations: "The positions of the two sides are not very close, but we are making progress."
Mr Brown recently renewed an offer to hand back just under half of the UK's sovereign base areas on the island - around Akrotiri and Dhekelia - if a deal could be reached between the two sides.
Andrew Dismore, Labour MP for Hendon in north London, feels the timing of the Kyrenia memorial was unfortunate.
He represents more than 3,000 Greek Cypriot constituents and recently led a debate in Parliament about the island.
Mr Dismore said: "Of course, there should be a memorial, but this is neither the time or place, at such a sensitive time in the talks.
"It just serves to remind Greek Cypriots of the UK's less than glorious role as the colonial power, when we are trying to be positive in our support for the talks."
But Mr Talat said the memorial was a "humanitarian" issue and should not have become "politicised".
Mrs Hocking said it was sad the memorial had led to a row and she said of her brother's death: "Was it worth it? The two governments are still not talking. Was it worth all those lives being wasted? It's just like Afghanistan."
Can Cyprus overcome its bloody history?
By Chris Summers
BBC News
More British soldiers were killed during the "Cyprus emergency" in the 1950s than have died in Iraq or Afghanistan. So why has it been forgotten and what hope is there of reuniting the island?
On Remembrance Sunday, about 500 relatives and veterans watched as a new memorial was unveiled in Kyrenia, in Turkish-occupied northern Cyprus, to recognise the 371 British servicemen who lost their lives on the island between 1956 and 1959.
The unveiling, and the laying of a wreath by the British High Commissioner, Peter Millett, sparked a diplomatic row, with President Demetris Christofias raising the matter when he met UK Prime Minister Gordon Brown a few days later.
One of the names on the memorial is Corporal Mervyn Whurr, 22, killed by a bomb on Kyrenia's Six Mile Beach in September 1956.
His sister, Barbara Hocking, from Millbrook in Cornwall, said: "My mum had a telegram saying he'd been injured, then she got another one saying he had an arm and a leg amputated. A few days later another telegram came saying he'd died."
Unlike those of troops killed in Afghanistan, his body, like those of most of the Cyprus casualties, was not flown home and lies in a cemetery at Wayne's Keep on the island.
Mrs Hocking was at the unveiling of the memorial, where she was joined by Margaret Moncur, whose brother 19-year-old Matt Neely, from Glasgow, was killed in 1956 by a bomb while doing his National Service.
Mrs Moncur said: "He loved his football, he was full of fun, playing jokes and was very popular with his mates.
"For some reason Cyprus has become a forgotten war."
The Cyprus High Commissioner to London, Alexandros Zenon, said the failure to consult the Cyprus government about the memorial was perceived as an "insult".
He said: "In principle we are not against a country honouring its soldiers who fell in service.
"The problem is that the memorial was built and unveiled in the occupied part of Cyprus. It could have been erected in the British sovereign base area.
"We also feel it's politically premature. I understand they want to honour them, but for Greek Cypriots the anti-colonial struggle is still a very sensitive issue."
In the late 1950s the British Empire was trying to cling on to the island, which remained a strategic location, especially around the time of the Suez crisis.
Greek Cypriot fighters belonging to an organisation called Eoka planted bombs and attacked British servicemen on and off duty.
Several civilians were also killed, including Catherine Cutliffe and her daughter Margaret who were shot while buying a wedding dress in Famagusta, although Eoka denied responsibility for that attack.
Eventually in 1960 Cyprus was granted independence, but tensions between the Greek Cypriot majority and the Turkish Cypriot minority grew during the next decade.
In July 1974 a Greek nationalist group, Eoka-B, led by Nikos Sampson, carried out a coup backed by the military junta in power in Athens.
Sampson promised to unite Cyprus with Greece in so-called "enosis".
Turkey sent its army to the northern part of the island, ostensibly to protect Turkish Cypriots.
The idea of enosis evaporated and the moderate Archbishop Makarios returned to power.
But the Turkish Army has remained ever since and the island is still separated, with a UN buffer zone running right through the heart of Nicosia, the world's last remaining divided city.
In 2004 the United Nations came up with the Annan Plan - named after the then UN Secretary General Kofi Annan - which suggested a bi-zonal federated state.
But, although it was accepted by the Turkish Cypriots in a referendum, another poll in the south rejected it.
Cyprus was then admitted into the EU, which many Turkish Cypriots opposed believing it removed an incentive for the Greek Cypriot side to reach a solution.
But fresh momentum was injected with the election of Mr Christofias and Mehmet Ali Talat, president of the self-declared Turkish Republic of Northern Cyprus (TRNC).
Both are leftists elected on a platform of reconciliation.
Negotiations are ongoing, but one of the major stumbling blocks is the question of how to deal with Greek Cypriots who claim land and property in the north.
Some of this has been sold to some of the 6,000 British expats in northern Cyprus.
In what could prove to be a test case, a court in Cyprus ruled against a couple, David and Linda Orams, who bought land originally belonging to a Greek Cypriot, Meletis Apostolides.
There are fears that if no deal is reached before elections in the TRNC in April what Mr Brown referred to as a "unique opportunity" could be lost.
Mr Zenon said: "The likely opponent of Mr Talat is a hardliner and if he is elected, things will not be made easier. But we will not create artificial deadlines which, as with the Annan Plan, have proved disastrous."
Mr Talat himself, in an interview with the BBC, admitted: "If somebody who is not in favour of a bi-zonal solution is elected then the negotiations will not continue easily."
He said of the negotiations: "The positions of the two sides are not very close, but we are making progress."
Mr Brown recently renewed an offer to hand back just under half of the UK's sovereign base areas on the island - around Akrotiri and Dhekelia - if a deal could be reached between the two sides.
Andrew Dismore, Labour MP for Hendon in north London, feels the timing of the Kyrenia memorial was unfortunate.
He represents more than 3,000 Greek Cypriot constituents and recently led a debate in Parliament about the island.
Mr Dismore said: "Of course, there should be a memorial, but this is neither the time or place, at such a sensitive time in the talks.
"It just serves to remind Greek Cypriots of the UK's less than glorious role as the colonial power, when we are trying to be positive in our support for the talks."
But Mr Talat said the memorial was a "humanitarian" issue and should not have become "politicised".
Mrs Hocking said it was sad the memorial had led to a row and she said of her brother's death: "Was it worth it? The two governments are still not talking. Was it worth all those lives being wasted? It's just like Afghanistan."
22 Νοεμβρίου 2009
"Η μητέρα του Αλέξη μιλάει για το παιδί της "
O Αλέξης είναι πάντα εκεί. Οταν ανοίγει η πόρτα του καταστήματος της οδού Βουκουρεστίου, η γυναίκα με τα μαύρα ρούχα βάζει πλάι στη φωτογραφία του μονάκριβου γιου της ένα κόκκινο τριαντάφυλλο και τα αγαπημένα του ζαχαρωτά. Κάθε μέρα, σαν μια μικρή ιεροτελεστία, η Τζίνα Τσαλικιάν, φέρνει στον Αλέξη λουλούδια και γλυκά, σαν να είναι εκεί. Σαν να σταμάτησε ο χρόνος... σαν να περιμένει να μπει μέσα και να την αγκαλιάσει ο Αλέξης της. Το γέλιο και τα λαμπερά του μάτια, αποτυπωμένα σε αυτήν τη φωτογραφία, είναι σήμερα η μοναδική συντροφιά της.
«Αρνούμαι να ανοίξω τηλεόραση και εφημερίδες. Δεν θέλω να δω τα πρόσωπα των δολοφόνων του παιδιού μου. Δεν θέλω να συγκεκριμενοποιήσω την όψη του δολοφόνου που σκότωσε τον γιο μου». Είναι τα λόγια της μητέρας του Αλέξη Γρηγορόπουλου, του 15χρονου μαθητή που δολοφονήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου του 2008 στα Εξάρχεια. Λόγια που εκμυστηρεύθηκε σε πρόσωπο του στενού οικογενειακού της περιβάλλοντος, με το οποίο συνομίλησε το «Εθνος της Κυριακής».
Πρόσωπο με πρόσωπο
H εν ψυχρώ δολοφονία του αγοριού που συγκλόνισε το πανελλήνιο, έρχεται και πάλι στο προσκήνιο, δύο εβδομάδες πριν από το ετήσιο μνημόσυνο. Η κ. Τζίνα Τσαλικιάν που στις 20 Ιανουαρίου του 2010 θα αναγκαστεί να αντικρίσει τελικά στις δικαστικές αίθουσες το πρόσωπο του Επαμεινώνδα Κορκονέα, το χέρι του οποίου αφαίρεσε τη ζωή του γιου της, ζει αυτές τις μέρες ένα νέο δράμα.
Η ίδια εκφράζει την πικρία της για το ότι η μεταφορά της έδρας της δίκης στην Αμφισσα αποδυναμώνει το δικαίωμα να υπερασπιστούν τη μνήμη του αθώου 15χρονου παιδιού. Φοβάται ότι αυτή η απόσταση θα στερήσει από τους μάρτυρες τη δυνατότητα να παραστούν στη δίκη, κι αυτός ο φόβος γίνεται μέρα με τη μέρα ο καινούργιος της Γολγοθάς.
«Το παιδί μου υπήρξε θύμα μιας πρωτοφανούς εκστρατείας κατασυκοφάντησης από τους δράστες και τους συνηγόρους τους. Με ενδιαφέρει πρωτίστως η αποκατάσταση της μνήμης του γιου μου, όπως ακριβώς ήταν. Τον κ. Κούγια όλοι τον γνωρίζουν ποιος είναι. Κι όμως συνεχίζουν να του δίνουν βήμα να μιλάει. Η τηλεόραση αυτού του είδους μοιάζει με ρωμαϊκή αρένα. Γι’ αυτό και αρνούμαι να βγω. Η δική μου οδύνη δεν θα αφήσω να γίνει δημόσιο θέαμα» λέει η μητέρα του Αλέξη ένα χρόνο μετά τον θάνατό του.
«Δεν ελπίζω ότι η ζωή μου θα γίνει καλύτερη με την τιμωρία των ενόχων. Θέλω όμως να μην πάει χαμένος ο θάνατος του παιδιού μου. Αυτό με βασανίζει... Ο θάνατός του, να βγάλει κάτι καλό. Θα είναι παρηγοριά για μένα. Να κάνει περισσότερο ευαίσθητους τους ανθρώπους που κατέχουν την εξουσία και να γίνει κάτι καλό για τη νεολαία. Οι γονείς ίσως τώρα να αφιερώνουν πιο πολύ χρόνο στα παιδιά τους, γιατί δεν είναι δεδομένο ότι τα παιδιά τους θα τα δουν το βράδυ επιστρέφοντας στο σπίτι τους να είναι εκεί...».
Στον τάφο του Αλέξη η μητέρα του διάλεξε να χαραχθούν στίχοι του Αμλετ που, μεταξύ άλλων, αναφέρουν τη φράση: «Πείτε για μένα...».
Αυτό ζητά και εκείνη. Να μιλήσουν όλοι για το παιδί και να πουν αλήθειες.
ΝΕΟ ΑΙΤΗΜΑ
Ζητούν να γίνει η δίκη στην Αθήνα
Από αύριο οι δικηγόροι της οικογένειας Τσαλικιάν αρχίζουν σειρά νομικών επαφών με τις εμπλεκόμενες πλευρές, έτσι ώστε να βρεθεί τρόπος ανατροπής της απόφασης για τη διεξαγωγή της δίκης στην Αμφισσα. Μέσω των δικηγόρων τους, ζητούν η δίκη του Επαμεινώνδα Κορκονέα και του Βασίλη Σαραλιώτη, να διεξαχθεί στις φυλακές Κορυδαλλού. Ο Επαμεινώνδας Κορκονέας κατηγορείται για ανθρωποκτονία από πρόθεση με ενδεχόμενο δόλο, ενώ ο συνάδελφός του, Βασ. Σαραλιώτης, για απλή συνεργία. Η μητέρα του Αλ. Γρηγορόπουλου, Τζίνα Τσαλικιάν, με επιστολή της ζητεί η δίκη να γίνει στην Αθήνα. Το αίτημα διαβίβασε και περιμένει απάντηση, στον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, ο δικηγόρος της οικογένειας Δ. Τσοβόλας, επιμένοντας στο να γίνει η δίκη στην ειδικά διαμορφωμένη αίθουσα των φυλακών Κορυδαλλού.
Η κ. Τζίνα Τσαλικιάν αναφέρει τα εξής:
«Με τη μεταφορά της έδρας αποδυναμώνεται το δικαίωμά μου να υπερασπίσω τη μνήμη του αθώου 15χρονου νεκρού γιου μου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, ο οποίος υπήρξε και θύμα μιας πρωτοφανούς εκστρατείας κατασυκοφάντησής του από τους δράστες, το οικογενειακό τους περιβάλλον και τον κ. Κούγια, διότι:
1 Παρακωλύεται ουσιαστικά η ομαλή διεξαγωγή της δίκης με το να παρεμποδίζεται η προσέλευση μαρτύρων (μεταξύ των οποίων υπάρχουν και μαθητές), οι οποίοι καλούνται να διανύσουν μεγάλη απόσταση έως το δικαστήριο της Αμφισσας.
2 Αντικαθίστανται ένορκοι οι οποίοι τελούν σε άμεση τοπική σχέση με τα περιστατικά με άλλους που δεν έχουν αυτό το προσόν.
3 Περιορίζεται κατά πολύ η αρχή της δημοσιότητας της δίκης. Κάνω λοιπόν έκκληση στη συντεταγμένη πολιτεία να αποκαταστήσει αυτή την αδικία και να διεξαχθεί η δίκη στην Αθήνα».
«Το μόνο που θέλω είναι να αποκατασταθεί η μνήμη του»
Ενας ολόκληρος χρόνος κύλησε για την τραγική μάνα, μέσα στον πόνο και στη θλίψη.
«Της φαίνεται αδιανόητη η απόφαση να γίνει η δίκη τόσο μακριά από την Αθήνα. Πώς θα πάνε μάρτυρες οι οποίοι είναι παιδιά, είναι μαθητές, να μείνουν ίσως και μέρες τόσο μακριά από τα σπίτια τους δεχόμενα, μάλιστα, και την πίεση της υπεράσπισης των δολοφόνων... Οι αυτόπτες μάρτυρες ήταν μαθητές. Είναι παιδιά. Πώς θα υποστούν αυτή την ταλαιπωρία αυτά τα παιδιά που είναι τα μόνα που μπορούν να υπερασπιστούν τη μνήμη του φίλου τους.
Μόνο αυτά ξέρουν ποιος ήταν ο Αλέξανδρος. Αυτό αναρωτιέται συνέχεια η μητέρα του Αλέξανδρου», μας λέει άνθρωπος από το στενό οικογενειακό περιβάλλον της μητέρας με τον οποίο συνομιλήσαμε:
«Ολοι μας φοβόμαστε ότι δεν θα έρθουν οι μάρτυρες. Θεωρούμε επίσης ότι παραβιάζονται ανθρώπινα δικαιώματα με αυτή την απόφαση. Παραβιάζονται τα δικαιώματα της μητέρας και της οικογένειας του παιδιού. Η πολιτεία δείχνει τρομερή έλλειψη ευαισθησίας.
Η Τζίνα είναι ένα πολύ ευαίσθητο άτομο. Πέρασε μόνη της αυτές τις φοβερές μέρες και νύχτες μετά το θάνατο του παιδιού. Επηρεάστηκε πολύ και από την έλλειψη ενδιαφέροντος της πολιτείας.
Στην κηδεία του παιδιού ήταν μόνο η Αντα Παπανδρέου, η Αννα Διαμαντοπούλου και η Μαρίνα Λαλιώτη. Ούτε μια κουβέντα ούτε μια συγνώμη. Και τώρα έρχεται κι αυτό το νέο χτύπημα με τη δίκη. Η Τζίνα αρνείται να αντικρίσει τον δολοφόνο του Αλέξανδρου, και προσπαθούμε ακόμη και τώρα να την πείσουμε πως αυτό δεν μπορεί να το αποφύγει».
Η μητέρα του Αλέξη θεωρεί ότι η μνήμη του παιδιού της σπιλώθηκε βάναυσα από την πλευρά του θύτη και το κυριότερο που ζητά από αυτήν τη δίκη είναι η αποκατάσταση της αλήθειας: «Διέσπειραν αθλιότητες για το παιδί μου. Μια μάνα που χάνει το παιδί της, δεν βγαίνει σε αντιπαράθεση με τον κ. Κούγια. Δεν με ενδιαφέρει τόσο η τιμωρία όσο το να ειπωθεί η αλήθεια για την προσωπικότητα του γιου μου όπως ήταν και όχι όπως θέλησαν να τον παρουσιάσουν. Κάποιος που σέβεται τον εαυτό του δεν μπορεί να δίνει βήμα στον άνθρωπο που σπίλωσε τη μνήμη ενός 15χρονου παιδιού».
Συνδετικός κρίκος
Για τη μάνα του 15χρονου αγοριού ο χρόνος σταμάτησε τον περασμένο Δεκέμβρη.
«Ευτυχώς που υπάρχει το μαγαζί και απασχολείται. Η δουλειά την κρατά ζωντανή», λένε οι φίλοι της. Η επαφή της με τον έξω κόσμο περιορίστηκε σε αυτό το μαγαζί. Ούτε τηλεόραση ούτε εφημερίδες ούτε τίποτε.
Η αδερφή του Αλέξη, φοιτήτρια στο πανεπιστήμιο, χρειάστηκε να διανύσει πολύ δρόμο με τον ψυχολόγο μέχρι να συνέλθει, όσο είναι δυνατόν αυτό να γίνει ένα χρόνο μετά το συμβάν. Η Πένυ, η φίλη του Αλέξη Γρηγορόπουλου, για την οποία προοριζόταν η χρυσή καρδούλα που βρέθηκε στις τσέπες των ρούχων του νεκρού αγοριού, με τη βοήθεια ψυχολόγου έμαθε να συνεχίζει χωρίς τον φίλο της. Ολοι τους, οικογένεια και φίλοι, χρειάστηκε να διανύσουν μια αβάσταχτη διαδρομή πόνου και δακρύων μέχρι να είναι ικανοί να σταθούν στα πόδια τους.
Δεν τους ενδιαφέρουν οι εκδηλώσεις, οι διαδηλώσεις και οι άλλες μορφές αντίδρασης σε αυτό που συνέβη. Τους νοιάζει μόνο να κρατηθεί ζωντανή η μνήμη του Αλέξη.
Ο δικός τους άνθρωπος, το μικρό αγόρι, δεν γυρίζει πίσω όσα χρόνια τιμωρίας κι αν δοθούν στον Κορκονέα. Ολοι τους ζητούν δικαιοσύνη. Θέλουν να τιμωρηθεί ο δολοφόνος, αλλά θα ήσυχοι θα είναι όταν ο κόσμος μάθει ποιο πραγματικά ήταν το παιδί τους:
«Θυμάμαι μια φορά ήμουν μπροστά που η μητέρα του μάλωνε τον Αλέξανδρο γιατί γύρισε στις 11 για παράδειγμα, κι όχι στις 10, και το παιδί αντί να αντιδράσει όπως όλα τα παιδιά στην ηλικία του, βούρκωσε και κλείστηκε στο δωμάτιό του.
Τέτοιο παιδί ήταν ο Αλέξης μας. Κι αυτό πρέπει να το ακούσουν από τους καθηγητές και τους συμμαθητές του όλοι στη δίκη».
ΒΙΒΙΑΝ ΜΠΕΝΕΚΟΥ
Από το Έθνος της Κυριακής:
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11424&subid=2&pubid=8476845
«Αρνούμαι να ανοίξω τηλεόραση και εφημερίδες. Δεν θέλω να δω τα πρόσωπα των δολοφόνων του παιδιού μου. Δεν θέλω να συγκεκριμενοποιήσω την όψη του δολοφόνου που σκότωσε τον γιο μου». Είναι τα λόγια της μητέρας του Αλέξη Γρηγορόπουλου, του 15χρονου μαθητή που δολοφονήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου του 2008 στα Εξάρχεια. Λόγια που εκμυστηρεύθηκε σε πρόσωπο του στενού οικογενειακού της περιβάλλοντος, με το οποίο συνομίλησε το «Εθνος της Κυριακής».
Πρόσωπο με πρόσωπο
H εν ψυχρώ δολοφονία του αγοριού που συγκλόνισε το πανελλήνιο, έρχεται και πάλι στο προσκήνιο, δύο εβδομάδες πριν από το ετήσιο μνημόσυνο. Η κ. Τζίνα Τσαλικιάν που στις 20 Ιανουαρίου του 2010 θα αναγκαστεί να αντικρίσει τελικά στις δικαστικές αίθουσες το πρόσωπο του Επαμεινώνδα Κορκονέα, το χέρι του οποίου αφαίρεσε τη ζωή του γιου της, ζει αυτές τις μέρες ένα νέο δράμα.
Η ίδια εκφράζει την πικρία της για το ότι η μεταφορά της έδρας της δίκης στην Αμφισσα αποδυναμώνει το δικαίωμα να υπερασπιστούν τη μνήμη του αθώου 15χρονου παιδιού. Φοβάται ότι αυτή η απόσταση θα στερήσει από τους μάρτυρες τη δυνατότητα να παραστούν στη δίκη, κι αυτός ο φόβος γίνεται μέρα με τη μέρα ο καινούργιος της Γολγοθάς.
«Το παιδί μου υπήρξε θύμα μιας πρωτοφανούς εκστρατείας κατασυκοφάντησης από τους δράστες και τους συνηγόρους τους. Με ενδιαφέρει πρωτίστως η αποκατάσταση της μνήμης του γιου μου, όπως ακριβώς ήταν. Τον κ. Κούγια όλοι τον γνωρίζουν ποιος είναι. Κι όμως συνεχίζουν να του δίνουν βήμα να μιλάει. Η τηλεόραση αυτού του είδους μοιάζει με ρωμαϊκή αρένα. Γι’ αυτό και αρνούμαι να βγω. Η δική μου οδύνη δεν θα αφήσω να γίνει δημόσιο θέαμα» λέει η μητέρα του Αλέξη ένα χρόνο μετά τον θάνατό του.
«Δεν ελπίζω ότι η ζωή μου θα γίνει καλύτερη με την τιμωρία των ενόχων. Θέλω όμως να μην πάει χαμένος ο θάνατος του παιδιού μου. Αυτό με βασανίζει... Ο θάνατός του, να βγάλει κάτι καλό. Θα είναι παρηγοριά για μένα. Να κάνει περισσότερο ευαίσθητους τους ανθρώπους που κατέχουν την εξουσία και να γίνει κάτι καλό για τη νεολαία. Οι γονείς ίσως τώρα να αφιερώνουν πιο πολύ χρόνο στα παιδιά τους, γιατί δεν είναι δεδομένο ότι τα παιδιά τους θα τα δουν το βράδυ επιστρέφοντας στο σπίτι τους να είναι εκεί...».
Στον τάφο του Αλέξη η μητέρα του διάλεξε να χαραχθούν στίχοι του Αμλετ που, μεταξύ άλλων, αναφέρουν τη φράση: «Πείτε για μένα...».
Αυτό ζητά και εκείνη. Να μιλήσουν όλοι για το παιδί και να πουν αλήθειες.
ΝΕΟ ΑΙΤΗΜΑ
Ζητούν να γίνει η δίκη στην Αθήνα
Από αύριο οι δικηγόροι της οικογένειας Τσαλικιάν αρχίζουν σειρά νομικών επαφών με τις εμπλεκόμενες πλευρές, έτσι ώστε να βρεθεί τρόπος ανατροπής της απόφασης για τη διεξαγωγή της δίκης στην Αμφισσα. Μέσω των δικηγόρων τους, ζητούν η δίκη του Επαμεινώνδα Κορκονέα και του Βασίλη Σαραλιώτη, να διεξαχθεί στις φυλακές Κορυδαλλού. Ο Επαμεινώνδας Κορκονέας κατηγορείται για ανθρωποκτονία από πρόθεση με ενδεχόμενο δόλο, ενώ ο συνάδελφός του, Βασ. Σαραλιώτης, για απλή συνεργία. Η μητέρα του Αλ. Γρηγορόπουλου, Τζίνα Τσαλικιάν, με επιστολή της ζητεί η δίκη να γίνει στην Αθήνα. Το αίτημα διαβίβασε και περιμένει απάντηση, στον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, ο δικηγόρος της οικογένειας Δ. Τσοβόλας, επιμένοντας στο να γίνει η δίκη στην ειδικά διαμορφωμένη αίθουσα των φυλακών Κορυδαλλού.
Η κ. Τζίνα Τσαλικιάν αναφέρει τα εξής:
«Με τη μεταφορά της έδρας αποδυναμώνεται το δικαίωμά μου να υπερασπίσω τη μνήμη του αθώου 15χρονου νεκρού γιου μου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, ο οποίος υπήρξε και θύμα μιας πρωτοφανούς εκστρατείας κατασυκοφάντησής του από τους δράστες, το οικογενειακό τους περιβάλλον και τον κ. Κούγια, διότι:
1 Παρακωλύεται ουσιαστικά η ομαλή διεξαγωγή της δίκης με το να παρεμποδίζεται η προσέλευση μαρτύρων (μεταξύ των οποίων υπάρχουν και μαθητές), οι οποίοι καλούνται να διανύσουν μεγάλη απόσταση έως το δικαστήριο της Αμφισσας.
2 Αντικαθίστανται ένορκοι οι οποίοι τελούν σε άμεση τοπική σχέση με τα περιστατικά με άλλους που δεν έχουν αυτό το προσόν.
3 Περιορίζεται κατά πολύ η αρχή της δημοσιότητας της δίκης. Κάνω λοιπόν έκκληση στη συντεταγμένη πολιτεία να αποκαταστήσει αυτή την αδικία και να διεξαχθεί η δίκη στην Αθήνα».
«Το μόνο που θέλω είναι να αποκατασταθεί η μνήμη του»
Ενας ολόκληρος χρόνος κύλησε για την τραγική μάνα, μέσα στον πόνο και στη θλίψη.
«Της φαίνεται αδιανόητη η απόφαση να γίνει η δίκη τόσο μακριά από την Αθήνα. Πώς θα πάνε μάρτυρες οι οποίοι είναι παιδιά, είναι μαθητές, να μείνουν ίσως και μέρες τόσο μακριά από τα σπίτια τους δεχόμενα, μάλιστα, και την πίεση της υπεράσπισης των δολοφόνων... Οι αυτόπτες μάρτυρες ήταν μαθητές. Είναι παιδιά. Πώς θα υποστούν αυτή την ταλαιπωρία αυτά τα παιδιά που είναι τα μόνα που μπορούν να υπερασπιστούν τη μνήμη του φίλου τους.
Μόνο αυτά ξέρουν ποιος ήταν ο Αλέξανδρος. Αυτό αναρωτιέται συνέχεια η μητέρα του Αλέξανδρου», μας λέει άνθρωπος από το στενό οικογενειακό περιβάλλον της μητέρας με τον οποίο συνομιλήσαμε:
«Ολοι μας φοβόμαστε ότι δεν θα έρθουν οι μάρτυρες. Θεωρούμε επίσης ότι παραβιάζονται ανθρώπινα δικαιώματα με αυτή την απόφαση. Παραβιάζονται τα δικαιώματα της μητέρας και της οικογένειας του παιδιού. Η πολιτεία δείχνει τρομερή έλλειψη ευαισθησίας.
Η Τζίνα είναι ένα πολύ ευαίσθητο άτομο. Πέρασε μόνη της αυτές τις φοβερές μέρες και νύχτες μετά το θάνατο του παιδιού. Επηρεάστηκε πολύ και από την έλλειψη ενδιαφέροντος της πολιτείας.
Στην κηδεία του παιδιού ήταν μόνο η Αντα Παπανδρέου, η Αννα Διαμαντοπούλου και η Μαρίνα Λαλιώτη. Ούτε μια κουβέντα ούτε μια συγνώμη. Και τώρα έρχεται κι αυτό το νέο χτύπημα με τη δίκη. Η Τζίνα αρνείται να αντικρίσει τον δολοφόνο του Αλέξανδρου, και προσπαθούμε ακόμη και τώρα να την πείσουμε πως αυτό δεν μπορεί να το αποφύγει».
Η μητέρα του Αλέξη θεωρεί ότι η μνήμη του παιδιού της σπιλώθηκε βάναυσα από την πλευρά του θύτη και το κυριότερο που ζητά από αυτήν τη δίκη είναι η αποκατάσταση της αλήθειας: «Διέσπειραν αθλιότητες για το παιδί μου. Μια μάνα που χάνει το παιδί της, δεν βγαίνει σε αντιπαράθεση με τον κ. Κούγια. Δεν με ενδιαφέρει τόσο η τιμωρία όσο το να ειπωθεί η αλήθεια για την προσωπικότητα του γιου μου όπως ήταν και όχι όπως θέλησαν να τον παρουσιάσουν. Κάποιος που σέβεται τον εαυτό του δεν μπορεί να δίνει βήμα στον άνθρωπο που σπίλωσε τη μνήμη ενός 15χρονου παιδιού».
Συνδετικός κρίκος
Για τη μάνα του 15χρονου αγοριού ο χρόνος σταμάτησε τον περασμένο Δεκέμβρη.
«Ευτυχώς που υπάρχει το μαγαζί και απασχολείται. Η δουλειά την κρατά ζωντανή», λένε οι φίλοι της. Η επαφή της με τον έξω κόσμο περιορίστηκε σε αυτό το μαγαζί. Ούτε τηλεόραση ούτε εφημερίδες ούτε τίποτε.
Η αδερφή του Αλέξη, φοιτήτρια στο πανεπιστήμιο, χρειάστηκε να διανύσει πολύ δρόμο με τον ψυχολόγο μέχρι να συνέλθει, όσο είναι δυνατόν αυτό να γίνει ένα χρόνο μετά το συμβάν. Η Πένυ, η φίλη του Αλέξη Γρηγορόπουλου, για την οποία προοριζόταν η χρυσή καρδούλα που βρέθηκε στις τσέπες των ρούχων του νεκρού αγοριού, με τη βοήθεια ψυχολόγου έμαθε να συνεχίζει χωρίς τον φίλο της. Ολοι τους, οικογένεια και φίλοι, χρειάστηκε να διανύσουν μια αβάσταχτη διαδρομή πόνου και δακρύων μέχρι να είναι ικανοί να σταθούν στα πόδια τους.
Δεν τους ενδιαφέρουν οι εκδηλώσεις, οι διαδηλώσεις και οι άλλες μορφές αντίδρασης σε αυτό που συνέβη. Τους νοιάζει μόνο να κρατηθεί ζωντανή η μνήμη του Αλέξη.
Ο δικός τους άνθρωπος, το μικρό αγόρι, δεν γυρίζει πίσω όσα χρόνια τιμωρίας κι αν δοθούν στον Κορκονέα. Ολοι τους ζητούν δικαιοσύνη. Θέλουν να τιμωρηθεί ο δολοφόνος, αλλά θα ήσυχοι θα είναι όταν ο κόσμος μάθει ποιο πραγματικά ήταν το παιδί τους:
«Θυμάμαι μια φορά ήμουν μπροστά που η μητέρα του μάλωνε τον Αλέξανδρο γιατί γύρισε στις 11 για παράδειγμα, κι όχι στις 10, και το παιδί αντί να αντιδράσει όπως όλα τα παιδιά στην ηλικία του, βούρκωσε και κλείστηκε στο δωμάτιό του.
Τέτοιο παιδί ήταν ο Αλέξης μας. Κι αυτό πρέπει να το ακούσουν από τους καθηγητές και τους συμμαθητές του όλοι στη δίκη».
ΒΙΒΙΑΝ ΜΠΕΝΕΚΟΥ
Από το Έθνος της Κυριακής:
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11424&subid=2&pubid=8476845
21 Νοεμβρίου 2009
Ίμια: Τα απόρρητα τηλεγραφήματα των Αμερικανών
Το βιβλίο του Μιχάλη Ιγνατίου και του Αθανασίου Έλλις για εκείνες τις μέρες που η Ελλάδα και η Τουρκία έφτασαν στα πρόθυρα του πολέμου κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη και φωτίζει αρκετές άγνωστες πτυχές της βραδιάς εκείνης που σόκαρε τους Έλληνες.
Καταρχάς, το βιβλίο αποτελεί για μένα ένα πραγματικά ιστορικό βιβλίο αφού δεν μπορεί να βρεί κανείς αυθαίρετα συμπεράσματα από τους συγγραφείς. Αντίθετα, υπάρχουν τα απόρρητα τηλεγραφήματα των Αμερικανών , δηλαδή τα διπλωματικά έγγραφα μεταξύ των Πρεσβειών των ΗΠΑ στην Αθήνα και στην Άγκυρα και του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ. Επιπλέον, οι συνεντεύξεις των πρωταγωνιστών των γεγονότων , Γεράσιμου Αρσένη και Θεόδωρου Πάγκαλου καθώς και η παράθεση -στα σωστά σημεία- αποσπασμάτων από τα βιβλία του Κώστα Σημίτη και του Χρήστου Λυμπέρη για τα γεγονότα, δίνουν τη δυνατότητα στον αναγνώστη να σχηματίσει μόνος του γνώμη για το τι ακριβώς έγινε εκείνο το βράδυ. Ακόμη , η παράθεση των πρακτικών της θυελλώδους συνεδρίασης του Ελληνικού Κοινοβουλίου , μεταφέρει στον αναγνώστη το πνεύμα των ημερών και καταδεικνύει το μέγεθος της σοβαρότητας των γεγονότων. Εξ όσων γνωρίζω , σε καμία άλλη συνεδρίαση του Ελληνικού Κοινοβουλίου της μεταπολίτευσης δεν ακούστηκαν φράσεις όπως «Οι προδότες στο Γουδί» ή «Ήμασταν έτοιμοι να πολεμήσουμε» .
Το βιβλίο επιβεβαιώνει ότι η προσωπικότητα του Πάγκαλου είναι αμφιλεγόμενη. Ο Πάγκαλος σύμφωνα με τα τηλεγραφήματα των Αμερικανών είχε προβεί σε συμφωνία αποκλιμάκωσης η οποία προφανώς περιελάμβανε και την υποστολή της ελληνικής σημαίας από τα Ίμια. Σύμφωνα πάντα με το τηλεγράφημα ο Πάγκαλος λέει «ότι οι ισχυροί άνεμοι θα καταστρέψουν την ελληνική σημαία και η κυβέρνηση Σημίτη δεν θα την τοποθετήσει ξανά στα Ίμια». Από την άλλη , στην ομιλία του στη Βουλή ξεστόμισε το συγκινητικό «Μετρώ με φειδώ το αίμα των παιδιών μας» δικαιολογώντας στην ουσία, τους χειρισμούς της κυβέρνησης και προσπαθώντας να εξηγήσει ότι απέφυγε τον πόλεμο με κάθε τρόπο ,έστω κι αν έπρεπε η χώρα να ταπεινωθεί.
Οι ερμηνείες των εμπλεκομένων πρέπει να αντιμετωπίζονται κατά την άποψη μου με επιφυλάξεις καθώς κανείς δεν θα ήθελε να γραφτεί στην Ιστορία ως ο πολιτικός ή ώς ο στρατιωτικός που υπέστειλε την ελληνική σημαία από ελληνικό έδαφος επειδή τον απείλησαν οι Αμερικανοί. Βέβαια το αν λέγονται ψέματα ή το αν αποκρύπτονται αλήθειες χάριν υστεροφημίας δεν θα το μάθουμε ποτέ. Για αυτό η καταγραφή όλων των απόψεων στο βιβλίο , δίνει μια όσο το δυνατόν ξεκάθαρη εικόνα για τα γεγονότα. Ταυτόχρονα , επιβεβαιώνει ότι το «γιατί» έχασαν τη ζωή τους οι τρείς Έλληνες αξιωματικοί ( ο Χριστόδουλος Καραθανάσης , ο Παναγιώτης Βλαχάκος κι ο Έκτορας Γιαλοψός) δεν θα απαντηθεί ποτέ.
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τον εκδοτικό οίκο Α.Α.Λιβάνη , και θα φανεί εξαιρετικά χρήσιμο σε όσους μελετούν τη σύγχρονη Ιστορία της Ελλάδας .
Καταρχάς, το βιβλίο αποτελεί για μένα ένα πραγματικά ιστορικό βιβλίο αφού δεν μπορεί να βρεί κανείς αυθαίρετα συμπεράσματα από τους συγγραφείς. Αντίθετα, υπάρχουν τα απόρρητα τηλεγραφήματα των Αμερικανών , δηλαδή τα διπλωματικά έγγραφα μεταξύ των Πρεσβειών των ΗΠΑ στην Αθήνα και στην Άγκυρα και του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ. Επιπλέον, οι συνεντεύξεις των πρωταγωνιστών των γεγονότων , Γεράσιμου Αρσένη και Θεόδωρου Πάγκαλου καθώς και η παράθεση -στα σωστά σημεία- αποσπασμάτων από τα βιβλία του Κώστα Σημίτη και του Χρήστου Λυμπέρη για τα γεγονότα, δίνουν τη δυνατότητα στον αναγνώστη να σχηματίσει μόνος του γνώμη για το τι ακριβώς έγινε εκείνο το βράδυ. Ακόμη , η παράθεση των πρακτικών της θυελλώδους συνεδρίασης του Ελληνικού Κοινοβουλίου , μεταφέρει στον αναγνώστη το πνεύμα των ημερών και καταδεικνύει το μέγεθος της σοβαρότητας των γεγονότων. Εξ όσων γνωρίζω , σε καμία άλλη συνεδρίαση του Ελληνικού Κοινοβουλίου της μεταπολίτευσης δεν ακούστηκαν φράσεις όπως «Οι προδότες στο Γουδί» ή «Ήμασταν έτοιμοι να πολεμήσουμε» .
Το βιβλίο επιβεβαιώνει ότι η προσωπικότητα του Πάγκαλου είναι αμφιλεγόμενη. Ο Πάγκαλος σύμφωνα με τα τηλεγραφήματα των Αμερικανών είχε προβεί σε συμφωνία αποκλιμάκωσης η οποία προφανώς περιελάμβανε και την υποστολή της ελληνικής σημαίας από τα Ίμια. Σύμφωνα πάντα με το τηλεγράφημα ο Πάγκαλος λέει «ότι οι ισχυροί άνεμοι θα καταστρέψουν την ελληνική σημαία και η κυβέρνηση Σημίτη δεν θα την τοποθετήσει ξανά στα Ίμια». Από την άλλη , στην ομιλία του στη Βουλή ξεστόμισε το συγκινητικό «Μετρώ με φειδώ το αίμα των παιδιών μας» δικαιολογώντας στην ουσία, τους χειρισμούς της κυβέρνησης και προσπαθώντας να εξηγήσει ότι απέφυγε τον πόλεμο με κάθε τρόπο ,έστω κι αν έπρεπε η χώρα να ταπεινωθεί.
Οι ερμηνείες των εμπλεκομένων πρέπει να αντιμετωπίζονται κατά την άποψη μου με επιφυλάξεις καθώς κανείς δεν θα ήθελε να γραφτεί στην Ιστορία ως ο πολιτικός ή ώς ο στρατιωτικός που υπέστειλε την ελληνική σημαία από ελληνικό έδαφος επειδή τον απείλησαν οι Αμερικανοί. Βέβαια το αν λέγονται ψέματα ή το αν αποκρύπτονται αλήθειες χάριν υστεροφημίας δεν θα το μάθουμε ποτέ. Για αυτό η καταγραφή όλων των απόψεων στο βιβλίο , δίνει μια όσο το δυνατόν ξεκάθαρη εικόνα για τα γεγονότα. Ταυτόχρονα , επιβεβαιώνει ότι το «γιατί» έχασαν τη ζωή τους οι τρείς Έλληνες αξιωματικοί ( ο Χριστόδουλος Καραθανάσης , ο Παναγιώτης Βλαχάκος κι ο Έκτορας Γιαλοψός) δεν θα απαντηθεί ποτέ.
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τον εκδοτικό οίκο Α.Α.Λιβάνη , και θα φανεί εξαιρετικά χρήσιμο σε όσους μελετούν τη σύγχρονη Ιστορία της Ελλάδας .
18 Νοεμβρίου 2009
"Υψηλή πολιτική ανάλυση: Κρίνοντας τους υποψηφίους της ΝΔ σύμφωνα με τα γεννητικά τους όργανα"
Σε συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησης μου για την χυδαιότητα του Μάκη Τριανταευρώπουλου , παραπέμπω στην ανάρτηση ενός site εξ'Ελλάδος με τίτλο:
"Υψηλή πολιτική ανάλυση: Κρίνοντας τους υποψηφίους της ΝΔ σύμφωνα με τα γεννητικά τους όργανα" : "http://www.digital-era.org/blog/?p=2306
Υ.Γ.Πότε ο αγαπητός Αντώνης Σαμαράς θα καταδικάσει αυτες τις χυδαιότητες;Υπενθυμίζω ότι όταν ο Τύπος στις Η.Π.Α εξευτέλιζε τη Sarah Palin για ένα προσωπικό της θέμα , την εγκυμοσύνη της κόρης της δηλαδή , ο Obama καταδίκασε τα δημοσιεύματα και δημόσια είπε να αφήσουν στην άκρη επιθέσεις προσωπικού χαρακτήρα.
"Υψηλή πολιτική ανάλυση: Κρίνοντας τους υποψηφίους της ΝΔ σύμφωνα με τα γεννητικά τους όργανα" : "http://www.digital-era.org/blog/?p=2306
Υ.Γ.Πότε ο αγαπητός Αντώνης Σαμαράς θα καταδικάσει αυτες τις χυδαιότητες;Υπενθυμίζω ότι όταν ο Τύπος στις Η.Π.Α εξευτέλιζε τη Sarah Palin για ένα προσωπικό της θέμα , την εγκυμοσύνη της κόρης της δηλαδή , ο Obama καταδίκασε τα δημοσιεύματα και δημόσια είπε να αφήσουν στην άκρη επιθέσεις προσωπικού χαρακτήρα.
16 Νοεμβρίου 2009
Η χυδαιότητα σε όλο της το μεγαλείο , δια χειρός...Μάκη
Όταν χθές διάβασα πρωί πρωί το αρθρο στο ένθετο της εφημερίδας του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου , δεν πίστευα ότι θα βρέθηκε άνθρωπος να γράψει δημόσια τόσες χυδαιότητες για μια γυναίκα πολιτικό! Υποτιθέται ότι το άρθρο έκανε ψυχανάλυση στην Ντόρα Μπακογιάννη με προσβλητικές λέξεις και υπαινιγμούς για την ερωτική της ζωή , την εξωτερική της εμφάνιση (άπο πότε είναι κάτι κακό η γυναικεία φιλαρεσκεια;;;),ακόμα και για τις σχέσεις της με τα παιδιά της!!!
Αναρωτιέμαι έαν η ΕΣΗΕΑ θα αντιδράσει κι αν θα βρεθεί επιτέλους κάποιος να βάλει ένα μέτρο σ'αυτην την δήθεν δημοσιογραφία που δεν είναι τίποτε άλλο απο μια παρέα εμετικών τύπων που προσβάλλουν αδιακρίτως , που δίνουν βήμα και προσπαθούν να αγιοποιήσουν αδίστακτους δολοφόνους(βλ. 17Ν) και που υποτίθεται εκφράζουν το λαϊκό αίσθημα(πάντα απο την Εκάλη και το Κολωνάκι και οδηγώντας πανάκριβα αμάξια).
Όταν αργά το απόγευμα η Ντόρα Μπακογιάννη δημοσίευσε δήλωση με την οποία έλεγε ότι θα προσφύγει στη Δικαιοσύνη , το δελτίο τύπου δημοσιεύτηκε και στο zougla.gr!! Λές κι αγνοούσαν αυτά τα οποία προκάλεσαν την οργή της Μπακογιάννη!
Περιττόν να αναφέρω ότι με την κίνηση αυτή ο Μάκης όχι μονο δεν πλήττει την Μπακογιάννη , αλλά προκαλεί την συμπάθεια και του ελάχιστα σκεπτόμενου πολίτη και κυρίως των γυναικών.
Αναρωτιέμαι έαν η ΕΣΗΕΑ θα αντιδράσει κι αν θα βρεθεί επιτέλους κάποιος να βάλει ένα μέτρο σ'αυτην την δήθεν δημοσιογραφία που δεν είναι τίποτε άλλο απο μια παρέα εμετικών τύπων που προσβάλλουν αδιακρίτως , που δίνουν βήμα και προσπαθούν να αγιοποιήσουν αδίστακτους δολοφόνους(βλ. 17Ν) και που υποτίθεται εκφράζουν το λαϊκό αίσθημα(πάντα απο την Εκάλη και το Κολωνάκι και οδηγώντας πανάκριβα αμάξια).
Όταν αργά το απόγευμα η Ντόρα Μπακογιάννη δημοσίευσε δήλωση με την οποία έλεγε ότι θα προσφύγει στη Δικαιοσύνη , το δελτίο τύπου δημοσιεύτηκε και στο zougla.gr!! Λές κι αγνοούσαν αυτά τα οποία προκάλεσαν την οργή της Μπακογιάννη!
Περιττόν να αναφέρω ότι με την κίνηση αυτή ο Μάκης όχι μονο δεν πλήττει την Μπακογιάννη , αλλά προκαλεί την συμπάθεια και του ελάχιστα σκεπτόμενου πολίτη και κυρίως των γυναικών.
14 Νοεμβρίου 2009
Τι σας φέρνει στο νού η λέξη "Βυζάντιο";
Χθές το βράδυ η ΕΡΤ έδειχνε σε επανάληψη την εκπομπή "Στα Άκρα" , με τη συνέντευξη της αείμνηστης Βυζαντινολόγου και καθηγήτριας στο Harvard Αγγελικής Λαϊου.
Οι ρεπόρτερ της εκπομπής κατέβηκαν στο Συνταγμα κάνοντας στον κόσμο την εξής ερώτηση: "Τι σας φέρνει στο νού η λέξη Βυζάντιο;". Οι απαντήσεις απογοήτευσαν και σε κάποια σημεία έκαναν ακόμη και αυτην την πραγματική καθηγήτρια να γελάσει. Η πλειοψηφία απάντησε: "Κωνσταντινούπολη , Αγία Σοφία".
Αλλος είπε: "Κωνσταντίνος, Ελένη ,αυτά!"
Κάποιος μεσήλικας είπε: "Διαπλοκή, δηλαδή Ελλάδα!"
Την κορυφαία απάντηση -και με πολύ σοβαρό ύφος- έδωσε ένας ηλικιωμένος: "Κρύβεται κάποιο τρίκ στην ερώτηση;;"
Οι ρεπορτερ πέρασαν και απο την Βουλή κάνοντας στους "Εθνοπατέρες" και στις "Εθνομητέρες" το ίδιο ερώτημα.Η πλειοψηφία των βουλευτών αρκέστηκε στο να προσπεράσει την ερώτηση με ένα ειρωνικό χαμόγελο (Φύλαγε τα ρούχα σου να έχεις τα μισά).Η κ.Ψαρούδα-Μπενάκη είπε μονολεκτικα: "Δόξα!", ενώ μόνο ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κ.Φώτης Κουβέλης έδωσε λεπτομερή απάντηση και μίλησε για τον Ιουστινιανό και το νομοθετικό του έργο!
Η άγνοια του ελληνικού λαού για το Βυζάντιο-και όχι μόνο- είναι πραγματικά τραγική και εύχομαι να βρεθεί σύντομα ένας πολιτικός που θα έχει ως πρώτη προτεραιότητα του τη βελτίωση της παιδείας των Ελλήνων.
Κατα τα άλλα , η Αγγελική Λαϊου που απεβίωσε το 2008 , μίλησε για το Βυζάντιο , το υπερασπίστηκε χαρακτηρίζοντας το "κράτος δικαίου" , ανέφερε ότι τα πρώτα οργανοτροφεία και τα πρώτα νοσοκομεία δημιουργήθηκαν στο Βυζάντιο ,και έδωσε πολλές χρήσιμες πληροφορίες σε απλά ελληνικά ,απευθυνόμενη με αυτό τον τρόπο οχι στους Ιστορικούς,αλλά στον Έλληνα πολίτη με τις...λιγοστές γνώσεις ιστορίας.
Σημειωτέον , η εκπομπή αυτή προβλήθηκε μιά ώρα μετά τα μεσάνυχτα!
Οι ρεπόρτερ της εκπομπής κατέβηκαν στο Συνταγμα κάνοντας στον κόσμο την εξής ερώτηση: "Τι σας φέρνει στο νού η λέξη Βυζάντιο;". Οι απαντήσεις απογοήτευσαν και σε κάποια σημεία έκαναν ακόμη και αυτην την πραγματική καθηγήτρια να γελάσει. Η πλειοψηφία απάντησε: "Κωνσταντινούπολη , Αγία Σοφία".
Αλλος είπε: "Κωνσταντίνος, Ελένη ,αυτά!"
Κάποιος μεσήλικας είπε: "Διαπλοκή, δηλαδή Ελλάδα!"
Την κορυφαία απάντηση -και με πολύ σοβαρό ύφος- έδωσε ένας ηλικιωμένος: "Κρύβεται κάποιο τρίκ στην ερώτηση;;"
Οι ρεπορτερ πέρασαν και απο την Βουλή κάνοντας στους "Εθνοπατέρες" και στις "Εθνομητέρες" το ίδιο ερώτημα.Η πλειοψηφία των βουλευτών αρκέστηκε στο να προσπεράσει την ερώτηση με ένα ειρωνικό χαμόγελο (Φύλαγε τα ρούχα σου να έχεις τα μισά).Η κ.Ψαρούδα-Μπενάκη είπε μονολεκτικα: "Δόξα!", ενώ μόνο ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κ.Φώτης Κουβέλης έδωσε λεπτομερή απάντηση και μίλησε για τον Ιουστινιανό και το νομοθετικό του έργο!
Η άγνοια του ελληνικού λαού για το Βυζάντιο-και όχι μόνο- είναι πραγματικά τραγική και εύχομαι να βρεθεί σύντομα ένας πολιτικός που θα έχει ως πρώτη προτεραιότητα του τη βελτίωση της παιδείας των Ελλήνων.
Κατα τα άλλα , η Αγγελική Λαϊου που απεβίωσε το 2008 , μίλησε για το Βυζάντιο , το υπερασπίστηκε χαρακτηρίζοντας το "κράτος δικαίου" , ανέφερε ότι τα πρώτα οργανοτροφεία και τα πρώτα νοσοκομεία δημιουργήθηκαν στο Βυζάντιο ,και έδωσε πολλές χρήσιμες πληροφορίες σε απλά ελληνικά ,απευθυνόμενη με αυτό τον τρόπο οχι στους Ιστορικούς,αλλά στον Έλληνα πολίτη με τις...λιγοστές γνώσεις ιστορίας.
Σημειωτέον , η εκπομπή αυτή προβλήθηκε μιά ώρα μετά τα μεσάνυχτα!
11 Νοεμβρίου 2009
"Αρχηγέ ,αρχηγέ εσύ δεν έφυγες ποτέ"
Η Ντόρα τα έκανε όλα σωστά.Στήριξε τον Καραμανλή ,δούλεψε σκληρά ως Δήμαρχος και ως Υπουργός Εξωτερικών και κυρίως έμεινε πιστή στις ιδέες της. Δεν ξέρω τι έχει περισσότερη σημασία.Να είναι κανεις σωστός πολιτικός ,να εργάζεται συστηματικά και να δίνει όλες ανεξαιρέτως τις μάχες μέχρι τέλους ή να... πράττει ανάλογα με την περίσταση; Το άρθρο του Ηλία Κανέλλη για τον Σαμαρά με προβλημάτισε απίστευτα.
"Αρχηγέ ,αρχηγέ εσυ δεν έφυγες ποτε" , φώναζαν οι οπαδοί της Ντόρας στην κεντρική προεκλογική συγκέντρωση της στο Περιστέρι.
Η Ντόρα είπε μεταξύ άλλων:
"Στο σημείο αυτό επιτρέψτε μου να κάνω με μια πιο προσωπική αναφορά. Είδα προχθές το βράδυ σε μια μεγάλη δημοσκόπηση που είδε το φως της δημοσιότητας, τα μεγάλα μου «μειονεκτήματα». Είναι, λέει, η οικογενειακή μου προέλευση και για κάποιους το ότι είμαι γυναίκα!
Φίλες και φίλοι, είμαι αυτή που είμαι και όλοι γνωρίζετε ότι έχω τη δική μου ξεκάθαρα, διακριτή και αυτόνομη πορεία. Αλλά, όπως όλοι σας, αγαπώ και εγώ την οικογένειά μου και είμαι περήφανη γι’ αυτήν.
Διεκδικώ όμως να κρίνομαι δίκαια και αυτόνομα. Διότι, γι’ αυτή την παράταξη έχω δώσει και την ψυχή μου ακόμα. Δεν κρύφτηκα. Δεν έλειψα ποτέ από καμία μάχη. Δεν υπέστειλα ποτέ τη σημαία της. Και παρά το όποιο κόστος - ακόμα και προσωπικό - πολεμούσα και πολεμάω για να τη βλέπω ισχυρή και περήφανη.
Όποιος θέλει να με χτυπήσει, ας με χτυπήσει πολιτικά. Για τις πράξεις και τις παραλείψεις μου. Ως στέλεχος της αντιπολίτευσης. Στο Δήμο της Αθήνας. Στο Υπουργείο Εξωτερικών. Ας μου πει, αν μπορεί, ότι δεν υπηρέτησα το κόμμα μου. Ότι δεν ήμουν πάντα στην πρώτη γραμμή και ας αφήσουν την επιχειρηματολογία για το ’65 και την Μικρασιατική καταστροφή".
...
Η δεύτερη βασική μας αρχή είναι η ελεύθερη δημοκρατική οικονομία, η ανοιχτή οικονομία. Γιατί, όπως έλεγε και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής η πείρα μας έχει αποδείξει την ικανότητα της ελεύθερης οικονομίας να βελτιώνει σταθερά το βιοτικό επίπεδο του λαού.
Από ΄δω, από το Περιστέρι των λαϊκών στρωμάτων, πρέπει να στείλουμε ένα ξεκάθαρο μήνυμα. Η αύξηση της παραγωγικότητας, η δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και η καταπολέμηση της ανεργίας, πρέπει να είναι πρώτο μέλημα μας. Οφείλουμε να κοντραριστούμε με τα καρτέλ και το μονοπώλια.
Πιστεύουμε, όμως, παράλληλα – και αυτό το είπε ο ιδρυτής της Νέας Δημοκρατίας – ότι «όπως η αναρχία καταργεί την ελευθερία, έτσι και η ασυδοσία στον ελεύθερο συναγωνισμό κλονίζει τις βάσεις, όχι μόνον της οικονομικής αλλά και της κοινωνικής ζωής μιας χώρας». Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής υπήρξε προφητικός. Διότι αυτή ακριβώς η ασυδοσία προκάλεσε την πρόσφατη παγκόσμια οικονομική κρίση. Γι’ αυτό και μιλάμε για κοινωνικό φιλελευθερισμό, όπως όλα σχεδόν τα μεγάλα κεντροδεξιά κόμματα στην Ευρώπη, με πρώτους τους Χριστιανοδημοκράτες της Άνγκελα Μέρκελ.
Η τρίτη κεφαλαιώδης κατεύθυνσή μας είναι η κοινωνική ευαισθησία, η κοινωνική συνοχή και αλληλεγγύη. Δεν παραχωρούμε σε κανέναν, περισσότερο από εσάς ή από εμένα, το μονοπώλιο της καρδιάς. Δεν δικαιούται κάνεις να διατυμπανίζει ότι έχει το μονοπώλιο της ανθρωπιάς ή ότι νοιάζεται περισσότερο. Η Νέα Δημοκρατία πρέπει στην πράξη και όχι μόνο στα μόνο στα λόγια να αποδεικνύει καθημερινά την κοινωνική της ευαισθησία και να εργάζεται άοκνα για την βελτίωση της ποιότητας ζωής του χαμηλομισθωτού, του συνταξιούχου, του ανέργου".
Μήπως αυτή πρέπει να είναι το μέλλον της Νέας Δημοκρατίας;;Έστω κι αν η καταγωγή της είναι πράγματι το μεγαλύτερο της μειονέκτημα;;
"Αρχηγέ ,αρχηγέ εσυ δεν έφυγες ποτε" , φώναζαν οι οπαδοί της Ντόρας στην κεντρική προεκλογική συγκέντρωση της στο Περιστέρι.
Η Ντόρα είπε μεταξύ άλλων:
"Στο σημείο αυτό επιτρέψτε μου να κάνω με μια πιο προσωπική αναφορά. Είδα προχθές το βράδυ σε μια μεγάλη δημοσκόπηση που είδε το φως της δημοσιότητας, τα μεγάλα μου «μειονεκτήματα». Είναι, λέει, η οικογενειακή μου προέλευση και για κάποιους το ότι είμαι γυναίκα!
Φίλες και φίλοι, είμαι αυτή που είμαι και όλοι γνωρίζετε ότι έχω τη δική μου ξεκάθαρα, διακριτή και αυτόνομη πορεία. Αλλά, όπως όλοι σας, αγαπώ και εγώ την οικογένειά μου και είμαι περήφανη γι’ αυτήν.
Διεκδικώ όμως να κρίνομαι δίκαια και αυτόνομα. Διότι, γι’ αυτή την παράταξη έχω δώσει και την ψυχή μου ακόμα. Δεν κρύφτηκα. Δεν έλειψα ποτέ από καμία μάχη. Δεν υπέστειλα ποτέ τη σημαία της. Και παρά το όποιο κόστος - ακόμα και προσωπικό - πολεμούσα και πολεμάω για να τη βλέπω ισχυρή και περήφανη.
Όποιος θέλει να με χτυπήσει, ας με χτυπήσει πολιτικά. Για τις πράξεις και τις παραλείψεις μου. Ως στέλεχος της αντιπολίτευσης. Στο Δήμο της Αθήνας. Στο Υπουργείο Εξωτερικών. Ας μου πει, αν μπορεί, ότι δεν υπηρέτησα το κόμμα μου. Ότι δεν ήμουν πάντα στην πρώτη γραμμή και ας αφήσουν την επιχειρηματολογία για το ’65 και την Μικρασιατική καταστροφή".
...
Η δεύτερη βασική μας αρχή είναι η ελεύθερη δημοκρατική οικονομία, η ανοιχτή οικονομία. Γιατί, όπως έλεγε και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής η πείρα μας έχει αποδείξει την ικανότητα της ελεύθερης οικονομίας να βελτιώνει σταθερά το βιοτικό επίπεδο του λαού.
Από ΄δω, από το Περιστέρι των λαϊκών στρωμάτων, πρέπει να στείλουμε ένα ξεκάθαρο μήνυμα. Η αύξηση της παραγωγικότητας, η δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και η καταπολέμηση της ανεργίας, πρέπει να είναι πρώτο μέλημα μας. Οφείλουμε να κοντραριστούμε με τα καρτέλ και το μονοπώλια.
Πιστεύουμε, όμως, παράλληλα – και αυτό το είπε ο ιδρυτής της Νέας Δημοκρατίας – ότι «όπως η αναρχία καταργεί την ελευθερία, έτσι και η ασυδοσία στον ελεύθερο συναγωνισμό κλονίζει τις βάσεις, όχι μόνον της οικονομικής αλλά και της κοινωνικής ζωής μιας χώρας». Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής υπήρξε προφητικός. Διότι αυτή ακριβώς η ασυδοσία προκάλεσε την πρόσφατη παγκόσμια οικονομική κρίση. Γι’ αυτό και μιλάμε για κοινωνικό φιλελευθερισμό, όπως όλα σχεδόν τα μεγάλα κεντροδεξιά κόμματα στην Ευρώπη, με πρώτους τους Χριστιανοδημοκράτες της Άνγκελα Μέρκελ.
Η τρίτη κεφαλαιώδης κατεύθυνσή μας είναι η κοινωνική ευαισθησία, η κοινωνική συνοχή και αλληλεγγύη. Δεν παραχωρούμε σε κανέναν, περισσότερο από εσάς ή από εμένα, το μονοπώλιο της καρδιάς. Δεν δικαιούται κάνεις να διατυμπανίζει ότι έχει το μονοπώλιο της ανθρωπιάς ή ότι νοιάζεται περισσότερο. Η Νέα Δημοκρατία πρέπει στην πράξη και όχι μόνο στα μόνο στα λόγια να αποδεικνύει καθημερινά την κοινωνική της ευαισθησία και να εργάζεται άοκνα για την βελτίωση της ποιότητας ζωής του χαμηλομισθωτού, του συνταξιούχου, του ανέργου".
Μήπως αυτή πρέπει να είναι το μέλλον της Νέας Δημοκρατίας;;Έστω κι αν η καταγωγή της είναι πράγματι το μεγαλύτερο της μειονέκτημα;;
10 Νοεμβρίου 2009
Τον Αντώνη Σαμαρά στηρίζει ο Αβραμόπουλος (όμως τι είναι αυτα που έλεγες για τον Εθνάρχη, Αντώνη;)
Σήμερα ο Αβραμόπουλος εξέφρασε την στήριξη του στο πρόσωπο του Αντώνη Σαμαρά.Προσωπικά , άν και η Ντόρα Μπακογιάννη μου είναι συμπαθής και θαυμάζω την εργατικότητα της και την ικανότητα της (και προσπαθώ να ξεχάσω αυτα που έλεγε περι Σχεδίου Ανάν) πιστεύω ότι ειναι καιρός να τελειώνει η οικογενειοκρατία στην Ελλάδα.
Ο Αντώνης Σαμαρας έχει και τις γνώσεις και την εμπειρία να μετατρέψει τη ΝΔ "σε κόμμα αξιών και αξίων" όπως έχει πεί. Συχνά μάλιστα κάνει αναφορές στον Κωνσταντίνο Καραμανλή και λέει πως δεν θα προδώσει το δάκρυ του Εθνάρχη.
Με λύπη μου όμως διάβασα το πιο κάτω άρθρο στο site www.protagon.gr .Ο Ηλίας Κανέλλης καταγράφει τα όχι και τόσο κολακευτικά που έλεγε ο Σαμαράς για τον Καραμανλή στο παρελθόν...Εντάξει..Άτιμο πράγμα η πολιτική...
Διαβάστε το άρθρο του Κανέλλη στο: http://www.protagon.gr/Default.aspx?tabid=75&smid=400&ArticleID=421&reftab=37&t=Ο-Σαμαράς-καραμανλικός;
Ο Αντώνης Σαμαρας έχει και τις γνώσεις και την εμπειρία να μετατρέψει τη ΝΔ "σε κόμμα αξιών και αξίων" όπως έχει πεί. Συχνά μάλιστα κάνει αναφορές στον Κωνσταντίνο Καραμανλή και λέει πως δεν θα προδώσει το δάκρυ του Εθνάρχη.
Με λύπη μου όμως διάβασα το πιο κάτω άρθρο στο site www.protagon.gr .Ο Ηλίας Κανέλλης καταγράφει τα όχι και τόσο κολακευτικά που έλεγε ο Σαμαράς για τον Καραμανλή στο παρελθόν...Εντάξει..Άτιμο πράγμα η πολιτική...
Διαβάστε το άρθρο του Κανέλλη στο: http://www.protagon.gr/Default.aspx?tabid=75&smid=400&ArticleID=421&reftab=37&t=Ο-Σαμαράς-καραμανλικός;
8 Νοεμβρίου 2009
Η πτώση του τείχους - Η πτώση του κομμουνισμού
Σήμερα, ειναι μια εξαιρετικά σημαντική ημερομηνία για την Παγκοσμία Ιστορία κι όπως είναι φυσικό , όλα τα Μ.Μ.Ε είχαν διάφορα αφιερώματα για την πτώση του τείχους του Βερολίνου.
Στο National Geographic προβλήθηκε ένα εξαιρετικό ντοκυμαντέρ για τις πιο τολμηρές απόπειρες απόδρασης απο την ανατολική Γερμανία. Οι πρωταγωνιστές μίλησαν για την σκληρότητα του κομμουνιστικού καθεστώτος και για την απίστευτη χαρά που ένιωθαν όταν δραπέτευαν απο τη φυλακή της ανατολικής Γερμανίας. Στο ντοκυμαντέρ προβλήθηκαν κάποιες απίστευτες και όμως πραγματικές απόπειρες όπως η δημιουργία τούνελ , η απόδραση με αερόστατο, τόξο ,μικρό αεροπλάνο ακόμα και απόπειρα μέσω θαλάσσης με τη μέθοδο του...surfing! Το ντοκυμαντέρ ονομάζεται "Αντιμέτωποι με το τείχος του Βερολίνου " και προτείνω σε όλους να το δούν!
Τέλος , διάβασα αυτο το καταπληκτικό άρθρο ενός Έλληνα καθηγητή του Πανεπιστημίου Yale στο Κυριακάτικο Βήμα ο οποίος γράφει μεταξύ άλλων:" Οσοι εξακολουθούν να αμφιβάλλουν για το εάν ο κομμουνισμός έχει χρεοκοπήσει ως έννοια, δεν έχουν παρά να επισκεφθούν την Κύπρο".
Μια απόλυτη χρεοκοπία
Γράφει ο Στάθης Καλύβας
Το ερώτημα αν τελείωσε οριστικά ο κομμουνισμός επιδέχεται ενδεχομένως τόσες απαντήσεις όσοι είναι και οι ατελείωτοι και συχνά αντιφατικοί ορισμοί του κομμουνισμού. Αν όμως παρακάμψουμε, όπως επιβάλλεται, την άχαρη και άσκοπη συζήτηση περί ορισμών, αν αγνοήσουμε τη ρομαντική όσο και ανούσια αντίληψη του κομμουνισμού ως ουτοπικού και αόριστου ιδεώδους πλήρους ισότητας και εφαρμογής της αρχής......
«από τον καθένα ανάλογα με τις ικανότητές του,στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του » και αν επικεντρώσουμε, αντίθετα, στην ιστορικά δεδομένη πράξη του κομμουνισμού (υπαρκτού σοσιαλισμού ή όπως αλλιώς θέλει κανείς να ονομάσει την πολική του εφαρμογή), θα διαπιστώσουμε πως υπήρξε ένας συνδυασμός πολιτικού αυταρχισμού και υποκατάστασης της αγοράς από τον κεντρικό σχεδιασμό ως μέθοδος κατανομής πόρων και διανομής των αγαθών. Ποιος υπήρξε ο απολογισμός του συνδυασμού αυτού;
Η αναπόφευκτη παρακμή
Τα καθεστώτα που αυτοχαρακτηρίστηκαν κομμουνιστικά ή σοσιαλιστικά κατάφεραν να εκβιομηχανίσουν ορισμένες αγροτικές οικονομίες και να δημιουργήσουν κοινωνίες με μικρότερες ανισότητες απ΄ ό,τι οι περισσότερες καπιταλιστικές κοινωνίες. Στις αρχές της δεκαετίας του ΄70 όμως «προσάραξαν», αποτυγχάνοντας να οδηγήσουν τις οικονομίες τους στα επίπεδα οικονομικής μεγέθυνσης που ήταν αναγκαία για την παραγωγή της απαραίτητης μίνιμουμ αποδοχής από το κοινωνικό σύνολο. Το αποτέλεσμα της αποτυχίας αυτής ήταν η κατάρρευση των καθεστώτων αυτών μέσω μιας αργής αλλά αναπόφευκτης παρακμής που χαρακτηρίστηκε από αυξανόμενο αυταρχισμό, ανοιχτές στρατιωτικές επεμβάσεις της Σοβιετικής Ενωσης στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, οικονομική στασιμότητα και, από ένα σημείο και έπειτα, οπισθοδρόμηση, πλήρη αδυναμία ανανέωσης και προσαρμογής σε νέες συνθήκες και κοινωνική εξαθλίωση με την πλήρη σημασία του όρου: οι κομμουνιστικές κοινωνίες παρήγαγαν μια (καθημερινή) πραγματικότητα όπου η σκέψη και ο λόγος βρέθηκαν σε μόνιμη απόκλιση. Η τέχνη έχει απεικονίσει την κοινωνική πραγματικότητα του λυκόφωτος του κομμουνισμού πολύ καλύτερα ίσως από την επιστήμη, όπως μπορεί να διαπιστώσει όποιος έχει δει την αριστουργηματική ταινία του Cristian Μungiu «4 μήνες, 3 εβδομάδες, 2 μέρες».
Τι απομένει τελικά από την πρακτική του κομμουνισμού σήμερα; Η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι μονολεκτική: τίποτα. Υπάρχει η Κίνα, αλλά εκεί κομμουνισμός δεν σημαίνει τίποτα παραπάνω από τη δικτατορία ενός κόμματος που θα μπορούσε να έχει οποιοδήποτε άλλο όνομα. Η οικονομία είναι πλήρως καπιταλιστική, η κοινωνία πολύ λιγότερο εξισωτική, η κυρίαρχη ιδεολογία είναι ο εθνικισμός και κανείς δεν πιστεύει πια στον κομμουνισμό. Το Βιετνάμ ακολουθεί αντίστοιχη πορεία, ενώ η Κούβα και η Βόρεια Κορέα είναι απολιθώματα (εξωτικής υφής στην πρώτη περίπτωση, αποτρόπαια τρομακτικής στη δεύτερη) με ημερομηνία λήξης. Οσοι εξακολουθούν να αμφιβάλλουν για το εάν ο κομμουνισμός έχει χρεοκοπήσει ως έννοια, δεν έχουν παρά να επισκεφθούν την Κύπρο.
Τα αίτια και η ουσία
Με λίγα λόγια: ο κομμουνισμός ως πολιτική πρακτική απέτυχε παταγωδώς και τελειωτικά. Η διατύπωση αυτή μπορεί να ακούγεται απόλυτη, αλλά η πραγματικότητα είναι αμείλικτη. Μπορεί κανείς να αναζητήσει ιστορικά αίτια για τον τρόπο με τον οποίο τελικά εφαρμόστηκε και απέτυχε το σύστημα αυτό, αλλά δεν μπορεί να παραβλέψει την ουσία, πως δηλαδή ο συνδυασμός πολιτικού αυταρχισμού και οικονομικής καχεξίας δεν μπορεί να σταθεί σε εκσυγχρονισμένες κοινωνίες με υψηλά επίπεδα αλφαβητισμού, αστικοποίησης και επαγγελματικής διαφοροποίησης- και όπως προανέφερα τα κομμουνιστικά καθεστώτα πέτυχαν, σε γενικές γραμμές, να εκσυγχρονίσουν τις κοινωνίες τους. Εμπνέει σήμερα ο κομμουνισμός ως ιδεώδες ή έστω ως κίνημα διαμαρτυρίας; Θα μπορούσε ίσως κανείς να στραφεί στα πλέον εξαθλιωμένα κοινωνικά στρώματα του πλανήτη, π.χ. στους φτωχούς αγροτικούς πληθυσμούς της Ινδίας και του Νεπάλ που έχουν ενδεχομένως δείξει κάποια ίχνη συμπάθειας σε μια τοπική «μαοϊκή» ερμηνεία του κομμουνιστικού μοντέλου. Ακόμη και εκεί, όμως, μιλάμε για μικρές ομάδες που αναγκάζονται να χρησιμοποιήσουν τη βία. Αντίθετα, η εκλογική συμπεριφορά των πληθυσμών αυτών κινείται προς εντελώς διαφορετική κατεύθυνση. Στην καλύτερη εκδοχή της, η πρακτική των σημαντικότερων κομμουνιστικών κομμάτων του Τρίτου Κόσμου που κατάφεραν να επιβιώσουν δεν είναι κάτι διαφορετικό από μια προσπάθεια χρηστής διοίκησης με έμφαση στην παραγωγή δημοσίων αγαθών, όπως φαίνεται από την περίπτωση της Κεράλας στην Ινδία, ένα είδος δηλαδή σοσιαλδημοκρατίας για τους φτωχούς. Τα ίδια ισχύουν και για τον κομμουνισμό ως πηγή επαναστατικής έμπνευσης. Η έμπνευση αυτή σήμερα θα πρέπει να αναζητηθεί αλλού: οπωσδήποτε στον ριζοσπαστικό Ισλαμισμό, το μόνο διεθνικό κίνημα σήμερα που διαθέτει την ικανότητα επαναστατικών κινητοποιήσεων.
Εν τέλει, είναι πραγματικά εκπληκτικό το γεγονός πως ένα κίνημα με την τεράστια ακτινοβολία του κομμουνισμού κατέληξε τόσο γρήγορα σε μια τόσο συνολική χρεοκοπία. Και αν οι ερμηνείες για τα αίτια της χρεοκοπίας αυτής μπορούν να διαφέρουν, η διαπίστωση της χρεοκοπίας δεν επιδέχεται αμφισβήτηση. Ξανακοιτώντας την ιστορία του 20ού αιώνα είναι εντυπωσιακό το πώς τα δύο πλέον δυναμικά πολιτικά κινήματα του μεσοπολέμου, το φασιστικό και το κομμουνιστικό, είχαν τέτοιο άδοξο (και παράλληλο) τέλος. Σε έναν κόσμο που βρίθει από σφάλματα και καταστροφές, η κατάληξη των κινημάτων αυτών μόνο θετικά μπορεί να αποτιμηθεί.
Στο National Geographic προβλήθηκε ένα εξαιρετικό ντοκυμαντέρ για τις πιο τολμηρές απόπειρες απόδρασης απο την ανατολική Γερμανία. Οι πρωταγωνιστές μίλησαν για την σκληρότητα του κομμουνιστικού καθεστώτος και για την απίστευτη χαρά που ένιωθαν όταν δραπέτευαν απο τη φυλακή της ανατολικής Γερμανίας. Στο ντοκυμαντέρ προβλήθηκαν κάποιες απίστευτες και όμως πραγματικές απόπειρες όπως η δημιουργία τούνελ , η απόδραση με αερόστατο, τόξο ,μικρό αεροπλάνο ακόμα και απόπειρα μέσω θαλάσσης με τη μέθοδο του...surfing! Το ντοκυμαντέρ ονομάζεται "Αντιμέτωποι με το τείχος του Βερολίνου " και προτείνω σε όλους να το δούν!
Τέλος , διάβασα αυτο το καταπληκτικό άρθρο ενός Έλληνα καθηγητή του Πανεπιστημίου Yale στο Κυριακάτικο Βήμα ο οποίος γράφει μεταξύ άλλων:" Οσοι εξακολουθούν να αμφιβάλλουν για το εάν ο κομμουνισμός έχει χρεοκοπήσει ως έννοια, δεν έχουν παρά να επισκεφθούν την Κύπρο".
Μια απόλυτη χρεοκοπία
Γράφει ο Στάθης Καλύβας
Το ερώτημα αν τελείωσε οριστικά ο κομμουνισμός επιδέχεται ενδεχομένως τόσες απαντήσεις όσοι είναι και οι ατελείωτοι και συχνά αντιφατικοί ορισμοί του κομμουνισμού. Αν όμως παρακάμψουμε, όπως επιβάλλεται, την άχαρη και άσκοπη συζήτηση περί ορισμών, αν αγνοήσουμε τη ρομαντική όσο και ανούσια αντίληψη του κομμουνισμού ως ουτοπικού και αόριστου ιδεώδους πλήρους ισότητας και εφαρμογής της αρχής......
«από τον καθένα ανάλογα με τις ικανότητές του,στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του » και αν επικεντρώσουμε, αντίθετα, στην ιστορικά δεδομένη πράξη του κομμουνισμού (υπαρκτού σοσιαλισμού ή όπως αλλιώς θέλει κανείς να ονομάσει την πολική του εφαρμογή), θα διαπιστώσουμε πως υπήρξε ένας συνδυασμός πολιτικού αυταρχισμού και υποκατάστασης της αγοράς από τον κεντρικό σχεδιασμό ως μέθοδος κατανομής πόρων και διανομής των αγαθών. Ποιος υπήρξε ο απολογισμός του συνδυασμού αυτού;
Η αναπόφευκτη παρακμή
Τα καθεστώτα που αυτοχαρακτηρίστηκαν κομμουνιστικά ή σοσιαλιστικά κατάφεραν να εκβιομηχανίσουν ορισμένες αγροτικές οικονομίες και να δημιουργήσουν κοινωνίες με μικρότερες ανισότητες απ΄ ό,τι οι περισσότερες καπιταλιστικές κοινωνίες. Στις αρχές της δεκαετίας του ΄70 όμως «προσάραξαν», αποτυγχάνοντας να οδηγήσουν τις οικονομίες τους στα επίπεδα οικονομικής μεγέθυνσης που ήταν αναγκαία για την παραγωγή της απαραίτητης μίνιμουμ αποδοχής από το κοινωνικό σύνολο. Το αποτέλεσμα της αποτυχίας αυτής ήταν η κατάρρευση των καθεστώτων αυτών μέσω μιας αργής αλλά αναπόφευκτης παρακμής που χαρακτηρίστηκε από αυξανόμενο αυταρχισμό, ανοιχτές στρατιωτικές επεμβάσεις της Σοβιετικής Ενωσης στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, οικονομική στασιμότητα και, από ένα σημείο και έπειτα, οπισθοδρόμηση, πλήρη αδυναμία ανανέωσης και προσαρμογής σε νέες συνθήκες και κοινωνική εξαθλίωση με την πλήρη σημασία του όρου: οι κομμουνιστικές κοινωνίες παρήγαγαν μια (καθημερινή) πραγματικότητα όπου η σκέψη και ο λόγος βρέθηκαν σε μόνιμη απόκλιση. Η τέχνη έχει απεικονίσει την κοινωνική πραγματικότητα του λυκόφωτος του κομμουνισμού πολύ καλύτερα ίσως από την επιστήμη, όπως μπορεί να διαπιστώσει όποιος έχει δει την αριστουργηματική ταινία του Cristian Μungiu «4 μήνες, 3 εβδομάδες, 2 μέρες».
Τι απομένει τελικά από την πρακτική του κομμουνισμού σήμερα; Η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι μονολεκτική: τίποτα. Υπάρχει η Κίνα, αλλά εκεί κομμουνισμός δεν σημαίνει τίποτα παραπάνω από τη δικτατορία ενός κόμματος που θα μπορούσε να έχει οποιοδήποτε άλλο όνομα. Η οικονομία είναι πλήρως καπιταλιστική, η κοινωνία πολύ λιγότερο εξισωτική, η κυρίαρχη ιδεολογία είναι ο εθνικισμός και κανείς δεν πιστεύει πια στον κομμουνισμό. Το Βιετνάμ ακολουθεί αντίστοιχη πορεία, ενώ η Κούβα και η Βόρεια Κορέα είναι απολιθώματα (εξωτικής υφής στην πρώτη περίπτωση, αποτρόπαια τρομακτικής στη δεύτερη) με ημερομηνία λήξης. Οσοι εξακολουθούν να αμφιβάλλουν για το εάν ο κομμουνισμός έχει χρεοκοπήσει ως έννοια, δεν έχουν παρά να επισκεφθούν την Κύπρο.
Τα αίτια και η ουσία
Με λίγα λόγια: ο κομμουνισμός ως πολιτική πρακτική απέτυχε παταγωδώς και τελειωτικά. Η διατύπωση αυτή μπορεί να ακούγεται απόλυτη, αλλά η πραγματικότητα είναι αμείλικτη. Μπορεί κανείς να αναζητήσει ιστορικά αίτια για τον τρόπο με τον οποίο τελικά εφαρμόστηκε και απέτυχε το σύστημα αυτό, αλλά δεν μπορεί να παραβλέψει την ουσία, πως δηλαδή ο συνδυασμός πολιτικού αυταρχισμού και οικονομικής καχεξίας δεν μπορεί να σταθεί σε εκσυγχρονισμένες κοινωνίες με υψηλά επίπεδα αλφαβητισμού, αστικοποίησης και επαγγελματικής διαφοροποίησης- και όπως προανέφερα τα κομμουνιστικά καθεστώτα πέτυχαν, σε γενικές γραμμές, να εκσυγχρονίσουν τις κοινωνίες τους. Εμπνέει σήμερα ο κομμουνισμός ως ιδεώδες ή έστω ως κίνημα διαμαρτυρίας; Θα μπορούσε ίσως κανείς να στραφεί στα πλέον εξαθλιωμένα κοινωνικά στρώματα του πλανήτη, π.χ. στους φτωχούς αγροτικούς πληθυσμούς της Ινδίας και του Νεπάλ που έχουν ενδεχομένως δείξει κάποια ίχνη συμπάθειας σε μια τοπική «μαοϊκή» ερμηνεία του κομμουνιστικού μοντέλου. Ακόμη και εκεί, όμως, μιλάμε για μικρές ομάδες που αναγκάζονται να χρησιμοποιήσουν τη βία. Αντίθετα, η εκλογική συμπεριφορά των πληθυσμών αυτών κινείται προς εντελώς διαφορετική κατεύθυνση. Στην καλύτερη εκδοχή της, η πρακτική των σημαντικότερων κομμουνιστικών κομμάτων του Τρίτου Κόσμου που κατάφεραν να επιβιώσουν δεν είναι κάτι διαφορετικό από μια προσπάθεια χρηστής διοίκησης με έμφαση στην παραγωγή δημοσίων αγαθών, όπως φαίνεται από την περίπτωση της Κεράλας στην Ινδία, ένα είδος δηλαδή σοσιαλδημοκρατίας για τους φτωχούς. Τα ίδια ισχύουν και για τον κομμουνισμό ως πηγή επαναστατικής έμπνευσης. Η έμπνευση αυτή σήμερα θα πρέπει να αναζητηθεί αλλού: οπωσδήποτε στον ριζοσπαστικό Ισλαμισμό, το μόνο διεθνικό κίνημα σήμερα που διαθέτει την ικανότητα επαναστατικών κινητοποιήσεων.
Εν τέλει, είναι πραγματικά εκπληκτικό το γεγονός πως ένα κίνημα με την τεράστια ακτινοβολία του κομμουνισμού κατέληξε τόσο γρήγορα σε μια τόσο συνολική χρεοκοπία. Και αν οι ερμηνείες για τα αίτια της χρεοκοπίας αυτής μπορούν να διαφέρουν, η διαπίστωση της χρεοκοπίας δεν επιδέχεται αμφισβήτηση. Ξανακοιτώντας την ιστορία του 20ού αιώνα είναι εντυπωσιακό το πώς τα δύο πλέον δυναμικά πολιτικά κινήματα του μεσοπολέμου, το φασιστικό και το κομμουνιστικό, είχαν τέτοιο άδοξο (και παράλληλο) τέλος. Σε έναν κόσμο που βρίθει από σφάλματα και καταστροφές, η κατάληξη των κινημάτων αυτών μόνο θετικά μπορεί να αποτιμηθεί.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)