Carpe Diem? Maybe Tomorrow

For once, social scientists have discovered a flaw in the human psyche that will not be tedious to correct. You may not even need a support group. You could try on your own by starting with this simple New Year’s resolution: Have fun ... now!

Then you just need the strength to cash in your gift certificates, drink that special bottle of wine, redeem your frequent flier miles and take that vacation you always promised yourself. If your resolve weakens, do not succumb to guilt or shame. Acknowledge what you are: a recovering procrastinator of pleasure.

It sounds odd, but this is actually a widespread form of procrastination — just ask the airlines and other marketers who save billions of dollars annually from gift certificates that expire unredeemed. Or the poets who have kept turning out exhortations to seize the day and gather rosebuds.

But it has taken awhile for psychologists and behavioral economists to analyze this condition. Now they have begun to explore the strange impulse to put off until tomorrow what could be enjoyed today.

Why, for instance, is it so hard to find time to visit landmarks in your own backyard? People who have moved to Chicago, Dallas and London get to fewer local landmarks during their entire first year than the typical tourist visits during a two-week stay, according to a study conducted by Suzanne B. Shu and Ayelet Gneezy, who are professors of marketing at the University of California, Los Angeles, and the University of California, San Diego, respectively. The Chicagoans in the study had visited more landmarks in other cities than in their own, and even their relatively small amount of local sightseeing was done mainly in the course of entertaining out-of-towners. Otherwise, the only time Chicagoans rushed to see the local landmarks was just before they were about to move to another city, when that deadline inspired sudden passions for taking architectural tours and going to the zoo.

When there is no immediate deadline, we’re liable to put off going to the zoo this weekend because we assume that we will be less busy next weekend — or the weekend after that, or next summer. This is the same sort of thinking that causes us to put the gift certificate in the drawer because we expect to have more time for shopping in the future.

We’re trying to do a cost-benefit analysis of the time lost versus the pleasure or money to be gained, but we’re not accurate in our estimates of “resource slack,” as it is termed by Gal Zauberman and John G. Lynch. These behavioral economists found that when people were asked to anticipate how much extra money and time they would have in the future, they realistically assumed that money would be tight, but they expected free time to magically materialize.

Hence you’re more likely to agree to a commitment next year, like giving a speech, that you would turn down if asked to find time for it in the next month. This produces what researchers call the “Yes ... Damn!” effect: when the speech comes due next year, you bitterly discover you’re still as busy as ever.

Dr. Shu and Dr. Gneezy demonstrated another effect of this fallacy by giving people gift certificates good for movie tickets and French pastries. Some got certificates that expired within two to three weeks; others got certificates good for six to eight weeks.

The people who received the long-term certificates were more confident than the others that they would redeem the gifts — a logical enough assumption, given all the extra time they had. But they just kept putting it off, and ultimately they were more likely to let the gift go unredeemed than the people who had received the short-term certificates.

Once you start procrastinating pleasure, it can become a self-perpetuating process if you fixate on some imagined nirvana. The longer you wait to open that prize bottle of wine, the more special the occasion has to be.

If you’re determined to get the absolute maximum out of those frequent flier miles, you can end up wasting them, as Dr. Shu found in an experiment offering people a chance to use discount coupons in the course of buying a series of plane tickets. Once the subjects were told that they might have a chance at a free flight worth $1,000, they scorned lesser awards and hung on to their coupons so long that in the end they had to use them for much cheaper flights.

“People can become overly focused on an ideal,” Dr. Shu said. “Even if they know it’s unlikely, they get so focused on the perfect scenario that they block everything else. Or they anticipate that they’ll kick themselves later if they take second-best option and then see the best one is still available. But they don’t realize that regret can go the other way. They’ll end up with something worse and regret not taking the second-best one.”

But even if you know about all this research, how can you apply these lessons? How can you avoid the temptation to postpone pleasure? (You can offer suggestions at nytimes.com/tierneylab.) One immediate strategy, Dr. Shu said, is to cash in quickly any gift certificate you received this holiday season. “The biggest danger is that it will be forgotten and expire,” she said. “One of the best presents you can give back to the giver is to use it quickly and then tell them how much you enjoyed it. The regret from not using it will be bigger than the regret from using it on a nonperfect occasion, for you and especially for the person who gave it.”

Another tactic is to give yourself deadlines. Cash in the miles by summer, even if you can’t get a round-the-world trip out of them. Instead of waiting for a special occasion to indulge yourself, create one. Dr. Shu approvingly cites the pioneering therapeutic work of Dorothy J. Gaiter and John Brecher, who for the past decade used their Wall Street Journal column on wine to proclaim the last Saturday of February to be “Open That Bottle Night.”

But you don’t even have to wait until Feb. 27. Remember the advice offered in the movie “Sideways” to Miles, who has been holding on to a ’61 Cheval Blanc so long that it is in danger of going bad. When Miles says he is waiting for a special occasion, his friend Maya puts matters in perspective:

“The day you open a ’61 Cheval Blanc, that’s the special occasion.”

By John Tierney
http://www.nytimes.com/2009/12/29/science/29tier.html?em

P.S. Το Carpe Diem , απο τις πρώτες φράσεις που έμαθα στα μαθήματα λατινικών , αποτελεί το σλόγκαν μου! Το λέω συχνά σε φίλους και συγγενείς ,όμως εγω η ίδια δεν το τηρώ τόσο συχνά...Με απλά λόγια με το σλόγκαν μου πουλάω μόνο πνεύμα..χμ..Αυτος θα είναι ο στόχος του 2010: Carpe Diem!Σήμερα όμως!
Καλή Χρονιά!!

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο και η Τουρκία

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο ,με μια ιστορία 17 αιώνων, και παρόλο που ταυτίζεται συχνά στη συνείδηση μας με τη τύχη του αλύτρωτου Ελληνισμού , σήμερα δεν έχει σκοπό ούτε να αναβιώσει την Βυζαντινή Αυτοκρατορία ,ούτε να πλήξει την υπόσταση του τουρκικού κράτους. Οι αρμοδιότητες του είναι θρησκευτικού χαρακτήρα και ζητεί το αυτονόητο σε μιά δημοκρατική-έστω υποτιθέμενα-χώρα:να συνεχίσει να υπάρχει εκεί όπου συστάθηκε,ελεύθερα.

Η συνέντευξη του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου στο αμερικανικό δίκτυο CBS ήταν πραγματικά συγκλονιστική! Τα λόγια του ηγέτη 300 εκατομμυρίων Ορθοδόξων Χριστιανών έστρεψαν την προσοχή σε αυτήν την αδικαιολόγητη συμπεριφορά του τουρκικού κράτους απέναντι στο Πατριαρχείο και επανέφερε το θέμα της επαναλειτουργίας της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης. Η αντίδραση της Τουρκίας ήταν φυσικά για μια ακόμη φορά απογοητευτική. Εξοργισμένος ο Τούρκος ΥΠΕΞ υπέδειξε στον Πατριάρχη να απευθυνθεί στα επίσημα όργανα του κράτους εάν νιώθει τόσο αδικημένος! Κι όλα αυτά ενώ ο Πατριάρχης είπε στη συνέντευξη ότι είχε αμέτρητες συζητήσεις με Τούρκους Υπουργούς κι άλλους υπεύθυνους, χωρίς κάποιο αποτέλεσμα.


Προκαλεί σοβαρό προβληματισμό πώς μια χώρα όπως η Τουρκία νιώθει να απειλείται απο την ύπαρξη του Πατριαρχείου στα εδάφη της.
Οι προσβλητικές εκδηλώσεις εναντίον του Πατριάρχη, η προ μηνών βέβηλη,η ιερόσυλη εισβολή εθνικιστών στην Αγιά Σοφιά, οι ακραίες πράξεις στο σύνολο τους,είναι σαφές ότι υποθάλπονται από το τουρκικό κράτος. Κι αυτό απεδείχθη κατα την τελευταία επίσκεψη του Πάπα στην Τουρκία , όταν το κράτος έδειξε ότι όταν δεν θέλει να γίνουν επεισόδια απλά δεν γίνονται.

Η Τουρκία του 21ου αιώνα που στριμώχνει τον Πατριάρχη καί τον καλεί να ισορροπήσει σε τόσο δύσκολες-τρομακτικά δύσκολες- συνθήκες,οφείλει να παραδεχθεί την Οικουμενικότητα του Πατριαρχείου και να κατανοήσει πώς οποιαδήποτε άλλη χώρα στη θέση της θα φερόταν πιό έξυπνα. Θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει το Πατριαρχείο άκομη και σαν όπλο στην ένταξη της στην Ε.Ε, θα μπορούσε να δείξει ένα καλό πρόσωπο:αυτό της πολιτισμένης,σύγχρονης Τουρκίας που επιτρέπει την ειρηνική συνύπαρξη θρησκειών .

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο δεν είναι εσωτερική υπόθεση του τουρκικου κράτους.Είναι ένας θεσμός που εκπέμπει παγκόσμια σεβασμό καί δέος.Οποιαδήποτε προσπαθεια μεταφοράς του Πατριαρχείου,όπως είχε πεί ο λορδος Κέρζον,"θα ήταν ένα σόκ στη συνείδηση όλου του πολιτισμένου κόσμου".Μιά προσβολή απέναντι στην Ορθοδοξία και όλο τον Χριστιανισμό.

Επαναλαμβάνεται η "δίκη των έξι"!

Όταν διαβασα την είδηση έπαθα ένα μικρό σοκ. Μόνο στην Ελλάδα,στο αγαπημένο μου τρελλοκομείο,θα μπορούσε να συμβεί αυτό. Θα ξαναδικάσουν τους περίφημους "έξι" διότι "έχουν αποκαλυφθεί νέα άγνωστα γεγονότα, σύμφωνα με τα οποία οι έξι ήταν αθώοι"!!!

Άπαντες οι "προοδευτικοί-διανοούμενοι" ιστορικοί, με αρχηγό τη Ρεπούση, ας σπεύσουν να δηλώσουν μάρτυρες υπεράσπισης αυτών των καημένων πολιτικών. Είμαι σχεδόν σίγουρη ότι στο τέλος δεν θα υπάρξουν ένοχοι για τη Μικρασιατική Καταστροφή. Αυτοί είναι άξιοι να κατηγορήσουν ακόμα και τον απλό λαό.

Χωρίς πλάκα,δεν καταλαβαίνω τη νόημα έχει να επαναληφθεί η δίκη.Θα ξαναγράψουν την ιστορία οι Δικαστές ή οι Ιστορικοί; Παρόλο που δεν αποκλείω τίποτα-ακόμη και το ενδεχόμενο να υπάρχουν ελαφρυντικά στοιχεία- θεωρώ ειρωνικό να δικάζονται νεκροί.Έχω την αίσθηση-βεβαίως εικασίες κάνω- ότι η δίκη αυτή γίνεται με ένα και μόνο σκοπό: την αθώωση των "έξι".

Σε κάθε περίπτωση όμως, αν θέλουν να τα κάνουν όλα σωστά, δεν έχουν παρά να εξετάσουν και το μέγεθος της ευθύνης του Ελευθεριου Βενιζέλου.Θα τολμήσουν οι δικαστές;

Ολόκληρη η είδηση: http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=113953

Συγκλονιστικός -ο ηρωικός- Οικουμενικός Πατριάρχης στο CBS

Αγαπάμε τα αρχαία Ελληνικά

Η πρωτότυπη ανθολογία αρχαίων κειμένων-με τίτλο «Αγαπάμε τα αρχαία Ελληνικά»- που επιμελήθηκαν δυο Γάλλοι ελληνιστές-οι De Romily και Vernant – αποτελεί ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία , ένα βιβλίο στο οποίο ανατρέχω συχνά, πάντα με το ίδιο ενδιαφέρον και με τον ίδιο ενθουσιασμό.

Αυτοί λοιπόν οι Γάλλοι ελληνιστές ζήτησαν από διάφορα άτομα τα οποία διδάχθηκαν σε κάποια φάση της ζωής τους αρχαία Ελληνικά , να επιλέξουν ένα κείμενο από την αρχαία ελληνική γραμματεία και να εξηγήσουν γιατί είναι το αγαπημένο τους και πώς τα αρχαία Ελληνικά έχουν επηρεάσει τη ζωή τους. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι-από μαθητές μέχρι καθηγητές Πανεπιστημίου- μιλούν με αγάπη και θαυμασμό για την Ελλάδα και τον πολιτισμό της. Τα λόγια τους ,τα απλά σχόλια τους ,καταδεικνύουν την αξία των αρχαίων ελληνικών, το δυναμισμό μιας γλώσσας που εμείς ,οι ομιλούντες τη νεοελληνική ,έχουμε ξεχάσει.

Ομολογώ ότι το βιβλιο αυτό ,σε συνδυασμό με την επιρροή που είχα από τις φιλολόγους μου στην Α’Λυκείου ,με οδήγησε στην απόφαση να ακουλουθήσω το δρόμο των κλασσικών σπουδών. Παρόλο που ο δρόμος αυτός δεν φτάνει μέχρι την αγορά εργασίας και παρόλο που συχνά σκέφτομαι ότι εάν είχα σπουδάσει κάτι άλλο ίσως τώρα να μην ήμουν άνεργη , αισθάνομαι ότι κανένα άλλο επιστημονικό πεδίο δεν θα μπορούσε να μου προσφέρει ότι μου προσέφερε η Ιστορία ,τα Αρχαία και Νέα Ελληνικά, τα Λατινικά. Αισθάνομαι ότι για κανέναν άλλο λόγο δεν θα βρισκόμουν στο αμφιθέατρο πριν από τις 8 το πρωί, πρίν δηλαδή ξεκινήσει το μάθημα, παρά μόνο για να μελετήσω τα Ηθικά Νικομάχεια του Αριστοτέλη. Ακόμα κι όταν ξεκίνησε η φιλία μου με τον Τουρκοκύπριο Χ. , ο ελληνικός πολιτισμός υπήρξε κοινό ενδιαφέρον, κι η αγάπη για αυτόν τον πολιτισμό έφερε δύο άτομα από τα δύο μέρη του νησιού πιο κοντά.

Στην εποχή μας βέβαια , στην εποχή του υλισμού και της καλοπέρασης, ολοένα και λιγότερα παιδιά επιλέγουν να ακολουθήσουν τον δρόμο των «κλασσικών». Κι είναι περιττό να αναφέρω ότι θεωρώ «ηρωικά» όλα τα παιδιά που αντιστέκονται στην επιθυμία «να γίνουν μεγαλοεπιχειρηματίες» και που επιλέγουν το δρόμο του Αριστοτέλη, του Ισοκράτη και του Πλάτωνα.

Τα λόγια των Γάλλων ελληνιστών με συγκινούν και με κάνουν να αναρωτιέμαι τι κάνουμε εμείς , που είμαστε μέλη αυτού του πολιτισμού τον οποίο οι ξένοι θαυμάζουν, για να κρατήσουμε ζωντανούς τους αρχαίους συγγραφείς. Όταν οι Γάλλοι ,με καμάρι αποκαλούν τους εαυτούς τους «ελληνιστές» , εμείς έχουμε καταντήσει τις λέξεις «Ελλάδα» και «Έλληνες» συνώνυμες του εθνικισμού. Και βεβαίως αναφέρομαι σε εμάς ,τις 800 πλέον χιλιάδες ψυχές «από την πιο ατόφια Ρωμιοσύνη», που σε λίγο θα θεσπίσουμε βραβεία για το ποιός αποτάσσεται περισσότερο καθετί ελληνικό.

Για να επανέλθω στο βιβλίο , αντιγράφω ένα απόσπασμα που γράφτηκε από τον Vincent Mahe ως σχόλιο για το έργο «Τα Εις Εαυτόν» του Μάρκου Αυρηλίου.

«Η γλώσσα του Πλάτωνος δεν είναι χρήσιμη για τα καθήκοντα του αυτοκράτορα αλλά μόνον για εκείνα του ανθρώπου-σπουδαιότερο στα μάτια του Μάρκου Aυρηλίου . Δεν σε μαθαίνει να βασιλεύεις στην Αυτοκρατορία, αλλά να κυβερνάς τον εαυτό σου. Το να μιλάς αρχαία ελληνικά σημαίνει πώς συνδέεσαι σ’ ένα δίκτυο του οποίου οι κόμβοι ονομάζονται Σωκράτης, Ηράκλειτος και Επίκτητος. Σημαίνει να εμβαθύνεις στη φιλοσοφία, να ανακαλύψεις ότι η πιο τολμηρή πλοηγία είναι εκείνη του πνεύματος. Σημαίνει να μεταχειρίζεσαι μια γλώσσα που χρησιμεύει για να μιλάς στον εαυτό σου, για να χρησιμοποιήσουμε έναν από τους πολυάριθμους τίτλους που δόθηκαν στα Εις εαυτόν του Μάρκου Αυρηλίου».

Σεβασμός στους νεκρούς

Εχω συγκλονιστεί με το σημερινό πρωτάκουστο γεγονός. Η κλοπή της σορού του Τάσσου Παπαδόπουλου πέραν απο τον πόνο που προκαλεί , προσβάλει τα ήθη και τα έθιμα αυτού του τόπου.Τη θρησκεία μας.Τον πολιτισμό μας , σύμφωνα με τον οποίο οι νεκροί τυγχάνουν του απαραίτητου σεβασμού.Μου θύμισε την ικεσία του Πρίαμου :

"Για χάρη του στα πλοία σας φτάνω τώρα,
να τον λυτρώσω με την αμέτρη την ξαγορά που φέρνω.
Έλα,σεβάσου τους αθάνατους,συμπόνεσε και μένα,
τον κύρη σου,Αχιλλέα,θυμάμενος.πιο αξίζω εγώ συμπόνια.
τι εβάστηξα ό,τι δεν εβάσταξε κανείς θνητός στον κόσμο,
του αντρούς που τους υγιούς μου εσκότωσε το χέρι να φιλήσω!"
Είπε,και τον καημό του εφούντωσε για το δικό του κύρη,
κι έσπρωξε ανάλαφρα το γέροντα,το χέρι πιάνοντας του.
Μαζί τους έπνιξαν οι θύμησες , τον έναν του αντρειωμένου
του Έχτορου, κι έκλαιγεν,ως σούρνονταν μπρός στου Αχιλλέα τα πόδια.
Θρηνούσε κι ο Αχιλλέας,τον κύρη του θυμάμενος,και πότε
τον Πάτροκλο,κι ως πέρα οι θρήνοι τους γιομίζαν το καλύβι.

Ομήρου Ιλιάς Ω

"Θέλω να ξέρω ότι το παιδί μου δεν έφυγε, όπως ένα σκυλί που το πάτησε ένα αυτοκίνητο και το άφησε στην άκρη του δρόμου".

Σε αντίθεση με όλους αυτούς που προσπαθούν να εκμεταλλευτούν πολιτικά το θάνατο ενός παιδιού, η μητέρα του Αλέξη , αυτή η πονεμένη μάνα , μιλά με συγκλονιστικά λόγια για το παιδί της στην Έλλη Στάη. Αυτη είναι η πραγματική τραγωδία. Ο πόνος που προκάλει ο θάνατος ενος παιδιού στη μάνα..

"Θέλω να ξέρω ότι το παιδί μου δεν έφυγε, όπως ένα σκυλί που το πάτησε ένα αυτοκίνητο και το άφησε στην άκρη του δρόμου".

Ολόκληρη η συνέντευξη στο :
http://www.ellispoint.gr/index.php?option=com_resource&controller=article&article=477&category_id=23&Itemid=21