Nigel Farage: What gives you the right to dictate to the Greek and Italian people?

Mια ψήφος μπορεί να κάνει τη διαφορά

Έτος 1842, ημέρα εκλογών, Ιντιάνα, Η.Π.Α. Ο Χένρι Σουμέικερ, αγρότης στο επάγγελμα, θυμήθηκε ότι υποσχέθηκε να δώσει την ψήφο του στον υποψήφιο των Δημοκρατικών, Μάντισον Μάρς. Οι εκλογές είχαν ως αποτέλεσμα να εκλεγεί ο Μάρς με διαφορά μιας ψήφου! Τον επόμενο χρόνο, ο Μάντισον Μάρς κλήθηκε να εκλέξει γερουσιαστή. Μετά από πολύ σκέψη, ψήφισε τον Έντουαρντ Χάνεγκαν, των Δημοκρατικών, ο οποίος εξελέγη με διαφορά μιας ψήφου! Τρία χρόνια μετά η Γερουσία των Η.Π.Α. καλείται να ψηφίσει υπέρ η κατά του πολέμου στο Μεξικό. Η ψηφοφορία φτάνει σε αδιέξοδο μέχρι που ο Χάνεγκαν ψηφίζει υπέρ του πολέμου. Ένα από τα αποτελέσματα του πολέμου αυτού ήταν να κερδίσουν έδαφος οι Η.Π.Α, κατακτώντας την Καλιφόρνια.

Ναι, η παραπάνω ιστορία είναι απόλυτα αληθινή κι είναι ικανή να προβληματίσει έστω και ελάχιστα αυτούς που αρνούνται να προσέλθουν στις κάλπες την ημέρα των εκλογών είτε λόγω αδιαφορίας είτε ως ένδειξη διαμαρτυρίας για την πολιτική, όπως έχει καταντήσει σήμερα.

Βέβαια, στις μέρες μας δεν είναι καθόλου δύσκολο να εξηγήσει κάποιος την αποστροφή προς την πολιτική και κυρίως προς τους πολιτικούς οι οποίοι με τη συμπεριφορά τους και την αναξιοπιστία τους προκαλούν συνεχώς την κοινή γνώμη.

Πιστεύω ακράδαντα όμως ότι σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, οι επιλογές μας είναι αρκετές, και παρόλο που ανάμεσα σε αυτές τις επιλογές μπορεί να μην υπάρχει η καλύτερη, είναι προτιμότερο να υποστηρίζουμε αυτό που βρίσκεται πλησιέστερα στις αρχές μας και να μην παραδίνουμε το όπλο της συμμετοχής ούτε και να απαξιώνουμε ένα δημοκρατικό δικαίωμα που γενιές ολόκληρες αγωνίστηκαν να αποκτήσουν.

Η αποχή δεν είναι διαμαρτυρία, αντίθετα αποδυναμώνει το δικαίωμα στη διαμαρτυρία. Η αποχή είναι αποφυγή ευθυνών και πιστεύω ότι μπορεί να έχει καταστροφικά αποτελέσματα. Αρκεί να θυμηθούμε τις προεδρικές εκλογές στη Γαλλία το 2002, όταν το ποσοστό-ρεκόρ σε αποχή οδήγησε το ακροδεξιό Εθνικό Μέτωπο στο δεύτερο γύρο των εκλογών και άφησε εκτός το Γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα! Πρόσφατα, πολλοί αντέδρασαν στη συμμετοχή του ΛΑ.Ο.Σ. στη μεταβατική κυβέρνηση της Ελλάδας. Μα o ΛΑ.Ο.Σ έχει εκλεγμένους βουλευτές και παρεμβαίνει δυναμικά στα δρώμενα όταν άλλοι απλά απέχουν και κατακρίνουν. Κι όλοι αυτοί οι πολίτες που διαμαρτύρονται για τη συμμετοχή ενός «ακροδεξιού» κόμματος στην κυβέρνηση, αλήθεια, είχαν ψηφίσει στις προηγούμενες εκλογές;

Κάθε ψήφος έχει τη δύναμη να κάνει τη διαφορά. Η συμμετοχή μας είναι άκρως σημαντική και ενισχύει τη δημοκρατία που νοσεί και μας χρειάζεται. Ας δώσουμε στην ημέρα των εκλογών την τιμή που της αξίζει αφού είναι κι η μοναδική μέρα που, όπως έλεγε ο Ρουσσώ, είμαστε πραγματικά ελεύθεροι.

Νοσταλγικό

Ήταν τα 4 καλύτερα χρόνια της ζωής μου.Όλα εκεί ήταν καλύτερα: οι στιγμές ευτυχίας, οι δυσκολίες, οι χαρές, τα προβλήματα. Η επεισοδιακή μου φυγή έγινε πρίν 3 χρόνια.

Πρίν απο λίγους μήνες , επέστρεψα για λίγες μέρες. Ήταν σαν να μήν πέρασε μια μέρα. Λες κι είχα μόλις επιστρέψει απο τις Χριστουγεννιάτικες διακοπές. Με τίποτα όμως δεν ήθελα να περάσω απο την παλιά μου γειτονιά. Προσπαθούσα να καταλάβω τι ήταν αυτό που με εμπόδιζε. Όταν πήρα το ταξί για το αεροδρόμιο και την επιστροφή στην Κύπρο, το κατάλαβα: Όσες φορές κι αν επιστρέψω, τίποτα δεν θα είναι το ίδιο.Δεν μπορώ να ξαναζήσω το παρελθόν και σίγουρα δεν μπορώ να δημιουργήσω το μέλλον.Όσο κι αν επιστρεφω , όσο κι αν κυνηγάω αυτές τις στιγμές , δεν θα νικήσω ποτέ. Κυνηγάω φαντάσματα και μόνον φαντάσματα.Ποτέ ξανά δεν θα βρεθούν όλα τα άτομα σε έναν χώρο , για ένα γεγονός.Όλα αυτά ειναι αναμνήσεις.Αγαπημένες αναμνησεις που μετατράπηκαν σε φαντάσματα και εγω τα κυνηγώ ακόμη.

Αυτο που μου λείπει πιο πολύ είναι η απλότητα. Η ζωή μου ήταν τόσο, μα τόσο απλή.Η ζωή μπορεί πραγματικά να είναι ωραιότερη μακριά απο τους υπολογιστές και το διαδίκτυο.Μακριά απο κοινωνικές υποχρεώσεις και καθωσπρεπισμούς.Η ζωή εκτός της Κύπρου του καταναλωτισμού και της υπεροψίας με έκανε να νιώθω άνθρωπος.Μου έδινε μαθήματα ζωής και με έκανε να εκτιμώ τα απλά πράγματα.Μπορεί να ακούγεται αστείο, αλλά ακόμη κι η συνήθεια να παιρνώ μπροστά απο την εκκλησία και να ανάβω ένα κερί μου λείπει και την χρειάζομαι.

Μα κι εκείνα τα όνειρα που κάνουν οι φοιτητές για το μέλλον τους...εκείνα τα αθώα σχέδια για τη ζωή που αγνοούν την πραγματικότητα και που όμως τους δίνουν δύναμη να συνεχίσουν...εκείνο το απόλυτο αίσθημα ελευθερίας.Είναι που ξέρω ρε γαμώτο, πως αυτά δεν θα τα νιώσω και δεν θα τα ζήσω ποτέ ξανά.